Επισκόπηση ΑΙ
- Εκφράζεται η ανάγκη για υδατικά έργα στο Λασίθι, αλλά τονίζεται η απουσία του Μεραμπέλλου από τον κυβερνητικό σχεδιασμό, παρά τις έντονες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή.
- Επισημαίνεται ότι το Μεραμπέλλο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας, με μειωμένες βροχοπτώσεις και αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο αντιμετώπισης σε κυβερνητικό επίπεδο.
- Ζητείται ένας σοβαρός σχεδιασμός για το Μεραμπέλλο, με μελέτες και προτάσεις, ώστε να αντιμετωπιστεί η λειψυδρία και να μην μείνει η περιοχή πίσω, καθώς η κρίση αναμένεται να γίνει πιο δύσκολη στο μέλλον.
Αρθρο της Εφημερίδας ΑΝΑΤΟΛΗ, παρουσιάζει την ενημέρωση του βουλευτή για τα υδατικά έργα στο Λασίθι, με φράγματα, δίκτυα και σχετικές εξελίξεις. Και όμως, ούτε μία λέξη για το Μεραμπέλλο. Η παράλειψη αυτή φανερώνει την απόλυτη απουσία σχεδιασμού για την περιοχή που και αυτή πλήττεται από λειψυδρία, χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση ή πρόβλεψη για το μέλλον.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα υδατικά έργα που ανακοινώνονται για το Λασίθι είναι αναγκαία. Φράγματα, ταμιευτήρες, λιμνοδεξαμενές και αγωγοί μεταφοράς νερού είναι υποδομές που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Και είναι θετικό ότι, έστω και με καθυστερήσεις, προβλήματα και παύσεις, κάποια από αυτά προχωρούν, έστω και με δυσκολία.
Υπάρχει, όμως, ένα εύλογο ερώτημα που γεννιέται αβίαστα σε όποιον παρακολουθεί τη συζήτηση. Πού βρίσκεται το Μεραμπέλλο σε όλο αυτό;
Σε όλα τα σχέδια, ανακοινώσεις και χρονοδιαγράμματα, το Μεραμπέλλο απουσιάζει συνολικά από τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Και αυτό δεν μπορεί παρά να προκαλεί απορία και ανησυχία.
Γιατί μιλάμε για μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια βιώνει έντονα τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής: μειωμένες βροχοπτώσεις, αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης, πίεση στους υδροφορείς, προβλήματα στην αγροτική παραγωγή και έντονο προβληματισμό για το πώς θα καλυφθούν οι ανάγκες του τουρισμού στο μέλλον. Δεν πρόκειται για θεωρητική συζήτηση, αλλά για καθημερινή αγωνία κατοίκων, αγροτών και επαγγελματιών.
Μελέτες και τοπικά δημοσιεύματα το επισημαίνουν ξεκάθαρα. Το Μεραμπέλλο κινδυνεύει να βρεθεί σε αδιέξοδο, χωρίς επαρκή αποθέματα νερού και χωρίς εναλλακτικές υποδομές. Κι όμως, την ώρα που αλλού φαίνεται κάτι να κινείται, στο Μεραμπέλλο δεν υπάρχει ούτε ένας συγκεκριμένος άξονας αντιμετώπισης.
Δεν είναι θέμα σύγκρισης περιοχών. Δεν είναι το απλουστευτικό «γιατί εκεί και όχι εδώ». Είναι θέμα ισορροπίας και πρόνοιας. Αν η λειψυδρία και η κλιματική κρίση είναι κοινό πρόβλημα για την Κρήτη, και ειδικά για την ανατολική Κρήτη, τότε ο σχεδιασμός οφείλει να αγκαλιάζει όλες τις περιοχές που πλήττονται, όχι μόνο όσες έχουν έτοιμες μελέτες ή βρίσκονται ψηλά στην πολιτική προτεραιότητα του βουλευτή.
Δεν μπορεί, από τη μία, το περιβάλλον του να δηλώνει ότι βρίσκεται σε δυσμένεια, προκειμένου να δικαιολογεί την απραξία, και από την άλλη να εμφανίζεται ως ισχυρός παράγοντας.
Οταν κάποιος δηλώνει ως προσωπικό του επίτευγμα τη βροχή, δεν μπορεί να εκπλήσσεται όταν του καταλογίζουν την ανομβρία.
Το Μεραμπέλλο δεν ζητά θαύματα. Ζητά έναν σοβαρό σχεδιασμό, μελέτες, προτάσεις, ένα πλάνο που να δείχνει ότι η περιοχή δεν έχει αφεθεί να βγάλει μόνη της άκρη. Γιατί χωρίς πρόβλεψη σήμερα, η κρίση αύριο θα είναι πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο ακριβή.
Σήμερα, ο μόνος σχεδιασμός που υπάρχει για το Μεραμπέλλο, είναι τα δίκτυα από τον Αποσελέμη. Κι αυτά, όμως, είναι αμφίβολο αν στα επόμενα χρόνια θα μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες, και σίγουρα όχι τις αγροτικές. Μόνο ένα θαύμα θα γέμιζε το φράγμα. Υπάρχει, λοιπόν, σοβαρό πρόβλημα, για το οποίο σε κυβερνητικό επίπεδο δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική πρόθεση.
Η κοινωνία δεν περιμένει αντιπαραθέσεις. Περιμένει λύσεις. Και πάνω απ’ όλα περιμένει να βλέπει ότι κανείς δεν μένει πίσω. Αν κάτι πρέπει να αλλάξει, είναι να μπει και το Μεραμπέλλο στο κάδρο. Οχι με λόγια, αλλά με σχέδιο. Γιατί η λειψυδρία δεν κάνει διακρίσεις. Και ο σχεδιασμός δεν πρέπει να κάνει εξαιρέσεις.
