Ένα παιδί δεκαέξι χρονών δεν γύρισε σπίτι. Δεν φταίει η νύχτα, φταίμε όταν μετατρέπουμε το λάθος σε κανόνα. Τα παιδιά δεν μας ακούν, μας κοιτούν.
Οταν μιλάμε στο τιμόνι, τους μαθαίνουμε ότι η οθόνη προηγείται της ζωής.
Οταν τρέχουμε, τους μαθαίνουμε ότι η επίδειξη αξίζει περισσότερο από την ασφάλεια.
Οταν δεν σταματάμε στη διάβαση, τους μαθαίνουμε ότι ο άλλος δεν μετρά.
Οταν νυστάζουμε και παλεύουμε με τα βλέφαρα στο τιμόνι, τους μαθαίνουμε ότι η τύχη αρκεί.
Οταν “πίνουμε λίγο” και μετά οδηγούμε, τους μαθαίνουμε ότι το ρίσκο είναι αντριλίκι.
Κι όταν τα παιχνίδια βίας κάνουν τη ζωή και τον θάνατο θέαμα που “ξαναρχίζει”, τους μαθαίνουμε ότι ο δρόμος είναι πίστα, που μπορούμε να την ξεκινήσουμε ξανά αν κάτι πάει λάθος.
Δεν είναι όμως έτσι. Τα λάθη κοστίζουν ζωές.
Με τις πράξεις μας τα διαπαιδαγωγούμε ή τα προδίδουμε.
Μην μιλάς στο κινητό, δέσε ζώνη, σεβάσου τον δρόμο, σεβάσου τους πεζούς, σεβάσου τη ζωή. Οχι για τους ελέγχους, για τα μάτια που σε μιμούνται.
Πρόβλεψη, σεβασμός, ευθύνη.
Γίνε το παράδειγμα που κοιτούν. Ας μην κλείσουν και άλλα σπίτια. Η ζωή δεν έχει reset.
