Η πρόσφατη κινητικότητα γύρω από το ακίνητο των 57 στρεμμάτων στον Άγιο Νικόλαο, με τη συνάντηση Δημάρχου και Εργατικού Κέντρου1, φέρνει στην επιφάνεια μια πικρή αλήθεια. Οι εργαζόμενοι του τόπου μας δεν ζητούν χάρη από κανέναν. Διεκδικούν την περιουσία τους, την οποία πληρώνουν με κόπο και συνέπεια εδώ και δεκαετίες.
Με το θέμα είχε ασχοληθεί η “Φωνή Λασιθίου”2 όταν διαπιστώσαμε ότι το Εργατικό Κέντρο, παρότι έπρεπε να έχει τον πρώτο λόγο, είχε εξαιρεθεί από συνάντηση του Δημάρχου με την ΔΥΠΑ.
Η παρακαταθήκη του Εργατικού Κέντρου: Μια ιστορία 35 Ετών
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λασιθίου κρατά ζωντανή τη φλόγα της εργατικής κατοικίας, κόντρα σε γραφειοκρατικά τείχη και πολιτικές παλινωδίες. Το οικόπεδο αυτό δεν χαρίστηκε. Αποκτήθηκε με τις εισφορές των εργαζομένων.
Είναι αυτοί οι εργαζόμενοι που, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν δει ούτε ένα θεμέλιο να μπαίνει, συνεχίζουν να καταβάλλουν εισφορές υπέρ στεγαστικής συνδρομής. Αυτή η διαρκής οικονομική αιμορραγία χωρίς αντίκρισμα αποτελεί ένα κοινωνικό σκάνδαλο που το Εργατικό Κέντρο προσπαθεί πεισματικά να τερματίσει, απαιτώντας το δικαίωμα στη στέγη.
Η “κόκκινη γραμμή” στις χρήσεις γης
Η αναφορά του Δήμου σε «διοικητικά κτήρια» εντός της έκτασης των 57 στρεμμάτων προκαλεί δικαιολογημένες ανησυχίες. Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου ήταν σαφής. Η συναίνεση για «υποδομές κοινωνικού χαρακτήρα» αφορά τη συνολική αναβάθμιση της ζωής των μελλοντικών οικιστών και της πόλης (π.χ. πράσινο, παιδικοί σταθμοί), όχι τη μετατροπή της εργατικής γης σε “παράρτημα” του Δημαρχείου.
Ο αγώνας του Εργατικού Κέντρου δεν έγινε για να λύσει ο Δήμος το δικό του στεγαστικό πρόβλημα υπηρεσιών. Κάθε τετραγωνικό μέτρο που αφαιρείται από την κατοικία για να γίνει γραφείο, είναι μια υποχώρηση εις βάρος των δικαιούχων που περιμένουν 35 χρόνια.
Κάθε τετραγωνικό λιγότερο, αντανακλά σε λιγότερες κοινωνικές κατοικίες. Αν δοθούν για διοικητικές δομές, δύσκολα θα βρεθεί στο μέλλον άλλο οικόπεδο τέτοια έκτασης, για νέες κατοικίες. Αντίθετα, αν τμήμα των 57 στρεμμάτων δεν αξιοποιηθεί σε διοικητικά κτήρια μπορεί στο μέλλον να υπάρξει μια δεύτερη φάση, μέσα στην ίδια ενότητα, χωρίς να χρειάζονται άλλες υποδομές, αφού θα υπάρχουν ήδη. Αρα το συνολικό κόστος, θα αφορά νέες κατοικίες και όχι αγορά νέου οικοπέδου και συνοδές υποδομές, που θα ανέβαζε κατά πολύ το κόστος.
Επίσης, η όποια παράπλευρη χρήση σε κοινωνικές υποδομές, αυτές να είναι προς όφελος των δικαιούχων, και όχι άσχετες με τις ανάγκες τους.
Κάθε πρόθεση του Δήμου, πρέπει να έχει την συγκατάθεση των εργαζόμενων.
Η Ευκαιρία του ΕΣΠΑ και η ανάγκη στρατηγικής πίεσης
Η ανακοίνωση του Περιφερειάρχη Κρήτης, Σταύρου Αρναουτάκη, για το πρόγραμμα των 15 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ3, αποτελεί ένα ισχυρό χρηματοδοτικό όπλο. Το παράδειγμα του Αγίου Βασιλείου δείχνει ότι, όταν υπάρχει βούληση, οι κοινωνικές κατοικίες μπορούν να προχωρήσουν.
Τώρα είναι η στιγμή της μέγιστης πίεσης. Το Εργατικό Κέντρο και ο Δήμος οφείλουν να λειτουργήσουν ως «γροθιά» απέναντι στα κέντρα λήψης αποφάσεων, απαιτώντας συγκεκριμένο μερίδιο από αυτά τα κονδύλια. Ο Άγιος Νικόλαος διαθέτει την έκταση, διαθέτει την ανάγκη, διαθέτει και την ωριμότητα του αιτήματος. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για νέα καθυστέρηση.
Δικαίωση τώρα, χωρίς άλλες καθυστερήσεις
Το «κοινό μέτωπο» που επικαλείται η δημοτική αρχή θα κριθεί στην πράξη. Το Εργατικό Κέντρο έχει αποδείξει την υπομονή και την επιμονή του. Ωστόσο, η υπομονή εξαντλείται όταν οι εισφορές συνεχίζονται και τα σπίτια παραμένουν σχέδια στα χαρτιά.
Η διεκδίκηση πρέπει να είναι καθαρή:
- Άμεση χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ της Περιφέρειας ή από τη ΔΥΠΑ μέσω ΔΣΙΤ.
- Αποκλειστική χρήση της έκτασης για κοινωνική κατοικία και συνοδές κοινωνικές δομές.
- Καμία παρέκκλιση για διοικητικές χρήσεις που αλλοιώνουν τον σκοπό του ακινήτου.
Οι εργαζόμενοι δεν περιμένουν άλλες υποσχέσεις. Περιμένουν να δουν τον ιδρώτα τους να γίνεται στέγη.
Η πρόσφατη συνάντηση του Δημάρχου Αγίου Νικολάου με τη διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λασιθίου και το σχετικό δελτίο τύπου που ακολούθησε, φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το «γεφύρι της Άρτας» για την πόλη μας. Την ανέγερση εργατικών κατοικιών στο ακίνητο των 57 στρεμμάτων.
Ωστόσο, πίσω από τους τίτλους περί «κοινού μετώπου», αναδύονται ερωτήματα που απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις και όχι επικοινωνιακή διαχείριση.
Οι εισφορές των εργαζομένων πρέπει επιτέλους να πιάσουν τόπο.
Το Εργατικό Κέντρο έδειξε τον δρόμο της αντοχής. Τώρα είναι η ώρα για πράξεις. Τα 35 χρόνια αναμονής είναι ήδη πάρα πολλά.
