Η στρατηγική συμμαχία της Άκτωρ (Intrakat) με τη Suez δεν είναι μια απλή επιχειρηματική κίνηση. Είναι το επιστέγασμα μιας πολιτικής που μετατρέπει το νερό σε “νέο πετρέλαιο”. Το Λασίθι, με τα προβλήματά του, είναι και αυτό ένα κομμάτι του παζλ που δείχνει πώς η εγκατάλειψη στρώνει το χαλί για τους μεγάλους παίκτες.
Το τοπικό παζλ: Από τη στασιμότητα στο απόλυτο μηδέν
Στο Λασίθι, η διαχείριση των υδάτων παίζεται σε τρία ταμπλό, όλα όμως οδηγούν στο ίδιο σημείο:
- Ιεράπετρα: Ο πνιγμός της παραγωγής. Στον μεγαλύτερο τροφοδότη της χώρας, έργα όπως ο προσαγωγός του Μπραμιανού και οι συμπληρωματικές υποδομές, θυμίζουν το γεφύρι της Άρτας. Η καθυστέρηση και οι ημίμετρες λύσεις κρατούν σε ομηρία τους αγρότες, δημιουργώντας την ανάγκη για έναν ιδιώτη που θα έρθει να δώσει λύση στη λειψυδρία, πχ με αφαλάτωση.
- Σητεία: Η ομηρία των ρυθμών χελώνας. Εδώ υπάρχουν έργα, αλλά κινούνται τόσο αργά που η απαξίωση της δημόσιας παρέμβασης είναι πλέον καθολική. Η γραφειοκρατία λειτουργεί ως ο καλύτερος πλασιέ των ιδιωτικών ΣΔΙΤ.
- Μεραμβέλλο: Η μαύρη τρύπα των μελετών. Εδώ το στήσιμο είναι ωμό. Ούτε ένα έργο, ούτε καν σε φάση μελέτης. Μια ολόκληρη τουριστική αλλά και γεωργική περιοχή αφήνεται χωρίς πλάνο, ώστε να είναι ένα ακόμα φιλέτο έτοιμο για διαχείριση-πακέτο από σχήματα τύπου Άκτωρ-Suez.
- Λύματα: Ο κύκλος της κερδοφορίας. Η καθυστέρηση στον εκσυγχρονισμό των Βιολογικών Καθαρισμών δημιουργεί ένα περιβαλλοντικό αδιέξοδο. Η λύση της τριτοβάθμιας επεξεργασίας δίνεται πακέτο σε ιδιώτες. Ετσι, ο αγρότης θα καταλήξει να πληρώνει το ίδιο του το νερό δύο φορές: μία στην αποχέτευση και μία στην αγορά του ανακυκλωμένου προϊόντος.
Το εθνικό «χαλί»: Ανω των 4 δισ. ευρώ σε ιδιωτικά χέρια
Ολο αυτό το σκηνικό στο Λασίθι ακουμπά το γενικότερο στήσιμο. Η πρόσφατη στρατηγική συμφωνία της Ακτωρ με τη Suez International δεν είναι τυχαία. Κύριος λόγος της εν λόγω συμμαχίας είναι η από κοινού διεκδίκηση των συμβάσεων ύψους άνω των 2 δις ευρώ για νέα έργα διαχείρισης υδάτων και αντιμετώπισης του προβλήματος της λειψυδρίας, που δρομολογούνται πανελλαδικά για το νερό και τα λύματα. Μέσω της ΡΑΑΕΥ, αλλάζει ο χάρτης:
- Απαξιώνονται οι τοπικές ΔΕΥΑ και ο δημόσιος σχεδιασμός.
- Προωθούνται ΣΔΙΤ ως λύση για τη λειψυδρία.
- Μετατρέπονται τα λύματα από πρόβλημα σε κερδοφόρο προϊόν, μέσω της τριτοβάθμιας επεξεργασίας και της μεταπώλησης του νερού για άρδευση.
- Παραδίδεται η διαχείριση σε ομίλους που έχουν την τεχνογνωσία (Suez) και την πρόσβαση στο χρήμα (Ακτωρ).
Η λειψυδρία στο Λασίθι δεν είναι μόνο κλιματική, είναι και πολιτική. Η Ιεράπετρα που περιμένει, η Σητεία που βαλτώνει και το Μεραμβέλλο που αγνοείται μελετητικά, είναι πιόνια σε μια σκακιέρα 2 δισεκατομμυρίων. Το νερό φεύγει από τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών και μπαίνει στις σωλήνες των μεγάλων εργολάβων.
Ειδικά το ζήτημα της αφαλάτωσης, το είχαμε αναδείξει1 προ καιρού, επισημαίνοντας την αύξηση του κόστους που θα κληθούν οι πολίτες και κυρίως οι αγρότες να επωμιστούν.
Το χαλί στρώνεται, οι υπογραφές πέφτουν και ο λογαριασμός θα γράφει το όνομα των γνωστών-αγνώστων του εθνικού μας εργολαβικού κατεστημένου. Νταβατζήδες τους είχαν χαρακτηρίσει κάποτε.
