Η υποκρισία της “επαναστατικής” τρομοκρατίας: Οταν το νταηλίκι βαφτίζεται ακτιβισμός
Είναι πολύ εύκολο να το παίζεις “τιμωρός” και “προστάτης των αδυνάτων” όταν έχεις μαζί σου κάμερες, και το θράσος να σπρώχνεις πόρτες και να τρομοκρατείς ανυπεράσπιστες γυναίκες. Είναι άνανδρο.Είναι παράλληλα χυδαίο και υποκριτικό, όταν αυτή η δήθεν ευαισθησία εμφανίζεται με καθυστέρηση ετών, μόνο και μόνο για να στηθεί ένα σόου. Είδαμε δημοσιότητα και μπήκαμε… Οψιμη…