Το 2025 επιβεβαίωσε, δυστυχώς, τον φόβο που εκφράζουμε και καταγράφουμε χρόνια τώρα μέσα από την «ΑΝΑΤΟΛΗ»: Το Λασίθι αντιμετωπίζεται συστηματικά και διαχρονικά ως ο «φτωχός συγγενής» της Κρήτης. Δεν είναι γκρίνια, είναι στατιστική και βιωματική πραγματικότητα.
Γράψαμε δεκάδες ρεπορτάζ φέτος για το Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου, αλλά και για τα νοσοκομεία της Σητείας και της Ιεράπετρας. Φωνάξαμε για την υποστελέχωση, για τους γιατρούς που φεύγουν εξουθενωμένοι, για τις κλινικές που υπολειτουργούν και κλείνουν η μία μετά την άλλη. Πόσες φορές δεν είδαμε συμπολίτες μας να διακομίζονται στο Ηράκλειο για περιστατικά που κάποτε αντιμετωπίζονταν εδώ;
Η απάντηση του Υπουργείου; Μπαλώματα. «Εντέλλεσθε», μετακινήσεις γιατρών από τον ένα νομό στον άλλο λες και είναι πιόνια, επικοινωνιακά τεχνάσματα και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα για προκηρύξεις που βγαίνουν άγονες.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την κρατική εγκατάλειψη, είδαμε και το μεγαλείο του τόπου. Είδαμε τους εναπομείναντες υγειονομικούς να υπερβαίνουν εαυτόν, δουλεύοντας στα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Είδαμε την τοπική κοινωνία να κινητοποιείται, να διαδηλώνει, να διεκδικεί. Αυτή η αντίδραση είναι ένα δείγμα ζωντάνιας. Αλλά δεν αρκεί. Το φιλότιμο δεν μπορεί να υποκαθιστά μόνιμα την κρατική υποχρέωση.
Το 2025 αφήνει το Λασίθι με έναν ΒΟΑΚ που προχωρά – αλλά όχι παντού– την ώρα που στο υπόλοιπο νησί βλέπουμε πως ετοιμάζονται κι εκεί εργοτάξια. Αφήνει τον τόπο μας με αρδευτικά έργα που αγνοούνται ή βαλτώνουν στη γραφειοκρατία, την ώρα που η λειψυδρία χτύπησε κόκκινο και το φράγμα των Μπραμιανών στέρεψε, απειλώντας ευθέως την παραγωγή και το εισόδημα χιλιάδων οικογενειών. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση στην ατμόσφαιρα, μια πικρία, ότι για την Αθήνα, η Κρήτη σταματάει στο Ηράκλειο. Αυτή η αδικία, αυτή η ανισομέρεια στην ανάπτυξη, πρέπει να γίνει το καύσιμο της διεκδίκησής μας για το 2026. Δεν ζητάμε χάρη, ούτε ειδική μεταχείριση. Ζητάμε ισονομία. Ζητάμε το αυτονόητο δικαίωμα να ζούμε στον τόπο μας με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΤΣΑΛΑΚΗΣ
Πηγή: Εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ
