Ενα σοβαρό ζήτημα ορθολογικής διαχείρισης δημόσιων πόρων αναδεικνύεται εκ νέου, με αφορμή την επιλογή να προωθηθεί νέο έργο ύδρευσης, τη στιγμή που ένα προηγούμενο, σχεδόν ολοκληρωμένο, παραμένει ανενεργό. Σύμφωνα με δημόσια καταγγελία του πρώην αντιδημάρχου Μακρύ Γιαλού κ. Βρυγιωνάκη, πρόκειται για το ίδιο ακριβώς έργο, στην ίδια περιοχή και για τους ίδιους οικισμούς, γεγονός που καθιστά την επιλογή αυτή όχι απλώς προβληματική, αλλά και οικονομικά αδικαιολόγητη.
Όπως επισημαίνει ο κ. Βρυγιωνάκης σε συνέντευξη του στο Ράδιο Λασίθι, το υφιστάμενο έργο έχει υλοποιηθεί σε ποσοστό περίπου 80% και θα μπορούσε, με σχετικά μικρό κόστος και σε σύντομο χρονικό διάστημα, να ολοκληρωθεί και να αποδώσει άμεσα λύση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα ύδρευσης. Αντ’ αυτού, επιλέγεται η εκκίνηση ενός νέου έργου από την αρχή, ακυρώνοντας στην πράξη τον σχεδιασμό και τις δαπάνες που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι για τη χρηματοδότηση αυτή είχαν υπάρξει πανηγυρικές ανακοινώσεις από κυβερνητικό βουλευτή, ο οποίος παρουσίασε την ένταξη του έργου ως σημαντική επιτυχία. Ωστόσο, πίσω από τους πανηγυρισμούς, παραμένει αναπάντητο το βασικό ερώτημα. Γιατί χρηματοδοτείται από το μηδέν ένα έργο που είχε ήδη ξεκινήσει και βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωσή του;
Η πρακτική αυτή, όπως καταγγέλλεται, ουσιαστικά συνιστά σπατάλη δημόσιου χρήματος. Οταν ένα έργο βρίσκεται τόσο κοντά στην ολοκλήρωσή του, η εγκατάλειψή του δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε τεχνικά ούτε οικονομικά. Αντιθέτως, οδηγεί σε διπλές μελέτες, επαναλαμβανόμενες εργασίες και πολλαπλάσιο κόστος.
Να σημειωθεί ότι τα συγκεκριμένα χρήματα θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε άλλες ουσιαστικές δράσεις και αναγκαίες μελέτες, που είτε παραμένουν σε εκκρεμότητα είτε δεν χρηματοδοτούνται επαρκώς, ενισχύοντας συνολικά τον σχεδιασμό και την ανθεκτικότητα των υποδομών. Η επιλογή να δεσμευτούν σε ένα έργο που επαναλαμβάνει ήδη υφιστάμενες υποδομές στερεί πόρους από παρεμβάσεις με πραγματική προστιθέμενη αξία.
Παράλληλα, το νέο έργο θα δημιουργήσει αχρείαστες αντιπαραθέσεις στις τοπικές κοινωνίες. Οπως σημειώνει ο κ. Βρυγιωνάκης, οι δημότες καλούνται να συγκρουστούν για ένα ζήτημα που θα μπορούσε ήδη να έχει λυθεί, εάν είχε επιλεγεί η ολοκλήρωση του υφιστάμενου έργου.
Το ζήτημα, τελικά, δεν αφορά μόνο ένα τεχνικό έργο ύδρευσης. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική. Αν προτεραιότητα είναι η ουσία ή η επικοινωνιακή διαχείριση. Διότι η αντιμετώπιση της λειψυδρίας και η προστασία του δημόσιου χρήματος δεν επιτυγχάνονται με πανηγυρικές δηλώσεις, αλλά με συνέπεια, συνέχεια και σεβασμό στους πόρους των πολιτών.
