Η κατάσταση στο νοσοκομείο Αγίου Νικολάου δεν είναι πλέον απλώς οριακή. Βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το ίδρυμα που αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα δευτεροβάθμιας περίθαλψης για ολόκληρο το Λασίθι, βρίσκεται σήμερα μπροστά από σε νέο κίνδυνο αποχωρήσεων ιατρικού προσωπικού, Εναν κίνδυνο που δεν έχει απειλήσει ποτέ, σε αυτή την έκταση, την ιστορία του.
Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, η φυγή αυτή δεν θα είναι απλώς μια πιθανότητα, αλλά η οριστική πράξη διάλυσης. Αυτή η διαπίστωση, δεν προκαλείται από διάθεση κινδυνολογίας, αλλά από καλή γνώση της κατάστασης.
Η εικόνα της αποσύνθεσης
Γεγονότα, περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, συνθέτουν μια εικόνα που σοκάρει.
Δεν μιλάμε για θεωρητικές ελλείψεις, αλλά για μια καθημερινότητα όπου κρίσιμα τμήματα, όπως το ακτινολογικό, οι αναισθησιολόγοι, η χειρουργική κλινική, βρίσκονται στον “αέρα”.
Ολο αυτό έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική κατάσταση. Η χύτρα είναι έτοιμη να σκάσει. Εμπειροι και ικανοί γιατροί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν, λόγω εξοντωτικών συνθηκών και αισθήματος ανασφάλειας.
Κλινικές και τμήματα αδυνατούν να καλύψουν ακόμα και τις βασικές εφημερίες. Οταν οι γιατροί μας φτάνουν στο σημείο να δημοσιοποιούν την απόγνωση τους, καταλαβαίνουμε ότι το φιλότιμο, που κράτησε όρθιο το νοσοκομείο τόσα χρόνια, έχει πλέον στερέψει.
Κάποια στιγμή αυτή η πίεση δεν θα εκδηλωθεί ως ανακοίνωση ή διαμαρτυρία. Θα εκδηλωθεί ως μια ακόμη εφημερία που δεν θα βγει. Σε μια μέρα που κάποιος θα χρειάζεται βοήθεια και δεν θα υπάρχει το περιθώριο να κρατηθεί λίγο ακόμη, μέχρι να του σώσουν τη ζωή κάπου αλλού, πιο μακριά.
Πέρα από τους αριθμούς, η ανθρώπινη κατάρρευση
Πίσω από τις στατιστικές και τις ελλείψεις, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν γιατροί που έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της σωματικής και ψυχικής τους αντοχής. Ανθρωποι που εφημερεύουν πέρα της υποχρέωσης τους, που τρέχουν ακόμα και χωρίς να εφημερεύουν για να σώσουν μια ζωή, που εργάζονται υπό το βάρος μιας αφόρητης ευθύνης, βλέποντας συναδέλφους τους να κοιτάζουν ή και να περνούν την πόρτα της εξόδου.
Αυτή η “κραυγή” δεν αφορά τις υποδομές. Είναι άχρηστες χωρίς στελέχωση. Αφορά το βλέμμα του εξουθενωμένου γιατρού που φοβάται μήπως δεν μπορέσει να βοηθήσει τον ασθενή, αλλά και το άγχος του ασθενή που νιώθει απροστάτευτος στον τόπο του.
Η φθορά δεν είναι αναστρέψιμη
Υπάρχει μια σκληρή αλήθεια που το υπουργείο υγείας οφείλει να αντιληφθεί. Στη δημόσια υγεία, ότι γκρεμίζεται, σπάνια ξαναχτίζεται στην αρχική του μορφή. Κάθε φορά που ένα τμήμα υπολειτουργεί, κάθε φορά που ένας απογοητευμένος γιατρός φτάνει στην πόρτα της εξόδου, το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών κάνει ένα βήμα πίσω.
Ακόμα και αν αύριο αλλάξει κάτι, το νοσοκομείο δεν θα επανέλθει ποτέ στο επίπεδο που είχε φτάσει. Η υποβάθμιση γίνεται σχεδόν μόνιμη και η αιμορραγία επιστημονικού δυναμικού δημιουργεί ένα κενό που καμία μελλοντική προκήρυξη δεν θα μπορεί να καλύψει εύκολα.
Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Ο αγώνας αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι στην κατεύθυνση να σταματήσει έστω η αιμορραγία. Να μην γίνουν χειρότερα τα πράγματα.
Και κάθε μέρα που αυτή η πραγματικότητα θεωρείται διαχειρίσιμη, που δεν γίνεται αντιληπτή η τραγικότητα της, γίνεται και δυσκολότερη στην ανατροπή της.
Ο Ιατρικός Σύλλογος Λασιθίου, σε μια σπάνια συνέντευξη τύπου, περιέγραψε με σαφήνεια την κατάσταση. Ο Πρόεδρός του είπε ότι θα ευχόταν να μπορούσε η δημόσια υγεία να γυρίσει 20 χρόνια πίσω. Αυτό τα λέει όλα. Και θα έπρεπε να είναι αρκετό για την άμεση λήψη μέτρων.
Τίποτα όμως δεν άλλαξε.
Δεν υπάρχει πια περιθώριο για αφηγήματα επιτυχίας ή διαχείρισης. Υπάρχει μόνο η ευθύνη να ειπωθεί καθαρά πού βρισκόμαστε και να αποτραπεί το επόμενο, μη αναστρέψιμο βήμα.
Οι “Κασσάνδρες” επιβεβαιώνονται, ενώ όσοι φέρουν την ευθύνη για την κατάρρευση, συνεχίζουν να υποβαθμίζουν το πρόβλημα και να καλλιεργούν μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας.
Το δικαίωμα στην ασφάλεια
Ζητάμε το αυτονόητο. Να μπορούμε να αρρωστήσουμε χωρίς τον φόβο ότι δεν θα βρούμε γιατρό. Η υποτίμηση του νοσοκομείου, του κάθε νοσοκομείου, είναι υποτίμηση της ίδιας της αξίας της ζωής των πολιτών του Λασιθίου. Είναι μια αργή, βασανιστική αποδόμηση ενός κοινωνικού συμβολαίου που ορίζει ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει την υγεία των πολιτών του.
Το ερώτημα δεν είναι πότε θα φανεί η κατάρρευση, αλλά πόσο αναμενόμενη θα είναι όταν έρθει. Αναμενόμενη από τους πολίτες, πόσο μάλλον από αυτούς που διαχειρίζονται το μέλλον της υγείας και που θα έπρεπε να μην επιτρέψουν να συμβεί, παρότι γνωρίζουν πολύ καλά τι έρχεται.
Σώστε το κεντρικό νοσοκομείο τώρα, πριν το κύμα αποχωρήσεων αποτελέσει την ταφόπλακα.Η υγεία είναι η τελευταία γραμμή άμυνας μιας κοινωνίας που νιώθει ότι την εγκαταλείπουν στην τύχη της.
Πρέπει να αποκατασταθεί άμεσα το αίσθημα ασφάλειας και να σταματήσει η αιμορραγία. Πριν οι διάδρομοι ερημώσουν οριστικά, πριν η σιωπή της εγκατάλειψης αντικαταστήσει τη ζωή, ακούστε αυτή την κραυγή. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για υποσχέσεις. Μόνο για πράξεις.
