Σε “εμπόλεμη ζώνη” μετατρέπεται η Ιεράπετρα, με την οργή των αγροτών να στρέφεται πλέον ευθέως κατά της κυβέρνησης και του Γιάννη Πλακιωτάκη. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η απόφαση-σοκ για την απόρριψη της άδειας και το σφράγισμα της νέας γεώτρησης στους Μύθους, μια κίνηση που αφήνει μια ολόκληρη παραγωγική περιοχή χωρίς το στοιχειώδες αγαθό για την επιβίωση των καλλιεργειών: το νερό.
Οι αγρότες της Ιεράπετρας αισθάνονται “διπλά χτυπημένοι” από την κρατική αναλγησία. Από τη μία πλευρά, η πολιτεία τους εγκαλεί για υπερκαταναλώσεις σε μια περίοδο παρατεταμένης λειψυδρίας, και από την άλλη, τους τιμωρεί με πρόστιμα για καταστάσεις που, όπως καταγγέλλουν, οφείλονται στη διαχρονική αδράνεια του κράτους να προχωρήσει σε απαραίτητα έργα υποδομής.
Το κλίμα στην περιοχή είναι εκρηκτικό. Υπό τις παρούσες συνθήκες λειψυδρίας, η απόφαση για σφράγισμα της γεώτρησης είναι μια καταδικαστική απόφαση για τις καλλιέργειες. Οι παραγωγοί κατηγορούν τον βουλευτή ότι, παρά τις υποσχέσεις, η περιοχή αφήνεται ανοχύρωτη απέναντι στην ξηρασία, με το κράτος να λειτουργεί μόνο κατασταλτικά, αντί να δίνει λύσεις στο ζωτικό πρόβλημα της άρδευσης.
Η οργή των αγροτών δεν πηγάζει μόνο από τα πρόστιμα, αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η λύση βρίσκεται στα χέρια της πολιτείας και δεν φταίνε οι ίδιοι για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Το έργο του αγωγού προσαγωγής από τις πηγές της Μαλαύρας, που θα μπορούσε να θωρακίσει την Ιεράπετρα και να δώσει ανάσα στις καλλιέργειες, παραμένει ημιτελές. Αντ αυτού, οι παραγωγοί λαμβάνουν εντολές για σφράγισμα γεωτρήσεων και διοικητικές κυρώσεις. Η αδυναμία να προτάξουν αυτό το ζωτικό έργο υποδομής, την ώρα που η περιοχή διψά, αποτελεί για τους κατοίκους απόδειξη της πολιτικής εγκατάλειψης.
Η κατάσταση στην Ιεράπετρα δεν είναι πλέον απλώς ένα τεχνικό ζήτημα διαχείρισης υδάτων. Είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας συνολικής υποβάθμισης του Λασιθίου. Ο ήδη αδικημένος νομός παρακολουθεί με οργή μια σειρά αποφάσεων που δείχνουν ότι όχι μόνο δεν στηρίζεται, αλλά χάνει ακόμα και κεκτημένα.
Την ώρα που οι αγρότες βλέπουν τις γεωτρήσεις να σφραγίζονται και τον αγωγό της Μαλαύρας να παραμένει “μακέτα”, ο Γιάννης Πλακιωτάκης επιδίδεται σε μια απεγνωσμένη επικοινωνιακή διαχείριση, προσπαθώντας να κάνει το “μαύρο άσπρο”. Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων, βλέπουμε μια προσπάθεια χρησιμοποίησης του κομματικού μηχανισμού ως εργαλείο προσωπικής πολιτικής σωτηρίας.
Η στρατηγική του “κατόπιν ενεργειών μου” έχει πλέον ξεθωριάσει. Οι Λασιθιώτες αντιλαμβάνονται ότι η αδιαφορία του βουλευτή πνίγει την προοπτική του τόπου, την ίδια στιγμή που εκείνος οχυρώνεται πίσω από επικοινωνιακές επιθέσεις για να καλύψει την πολιτική του γύμνια. Το Λασίθι δεν χρειάζεται άλλους τροχονόμους των προβλημάτων, αλλά εκπροσώπηση που να σέβεται τον παραγωγικό μόχθο και να διεκδικεί το αυτονόητο: το δικαίωμα στην ανάπτυξη και την επιβίωση.
Να γνωρίζει ο βουλευτής πως, όταν δηλώνεις ως δικό του επίτευγμα τη βροχή, δεν πρέπει να εκπλήσσεται, όταν τον κατηγορούν για ανομβρία.
