Είναι πολύ εύκολο να το παίζεις “τιμωρός” και “προστάτης των αδυνάτων” όταν έχεις μαζί σου κάμερες, και το θράσος να σπρώχνεις πόρτες και να τρομοκρατείς ανυπεράσπιστες γυναίκες. Είναι άνανδρο.
Είναι παράλληλα χυδαίο και υποκριτικό, όταν αυτή η δήθεν ευαισθησία εμφανίζεται με καθυστέρηση ετών, μόνο και μόνο για να στηθεί ένα σόου. Είδαμε δημοσιότητα και μπήκαμε…
Οψιμη ευαισθησία
Που ήταν όλοι αυτοί οι όψιμοι σωτήρες όταν στο Θεραπευτήριο επικρατούσε ο απόλυτος μεσαίωνας; Οταν οι συνθήκες ήταν πραγματικά χειρότερες και η διοίκηση τρομοκρατούσε τους πάντες; Τότε επικρατούσε σιγή ιχθύος. Η “επανάστασή” τους έχει επιλεκτική μνήμη και περίεργο τάιμινγκ. Φαίνεται πως ο πόνος για την ανθρώπινη ζωή ξυπνάει μόνο όταν εξυπηρετεί το πολιτικό αφήγημα της στιγμής.
Αποκάλυψη vs τραμπουκισμός
Υπάρχει μια χαώδης διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που βάζει το κεφάλι του στον ντορβά, που κάνει επώνυμες αποκαλύψεις και δέχεται διώξεις για να βελτιώσει τις συνθήκες, και σε εκείνους που κάνουν “ντου” για να πουλήσουν τσαμπουκά.
Ο πρώτος παλεύει για τη δικαιοσύνη. Οι δεύτεροι παλεύουν για τα likes και την επιβολή του φόβου.
Η αυτοδικία δεν είναι δημοκρατία, είναι εκφασισμός της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Το να εισβάλλεις σε έναν ευαίσθητο χώρο, να σπρώχνεις υπαλλήλους και να προκαλείς αναταραχή, δεν δείχνει σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.
Θεσμική θωράκιση απέναντι στην αυτοδικία
Είναι επιτακτική ανάγκη να διαχωρίσουμε δύο έννοιες που στην εποχή του εντυπωσιασμού τείνουν να συγχέονται: Η απόδοση ευθυνών είναι ζήτημα δημοκρατίας, η αυτοδικία είναι ζήτημα παρακμής.
- Η ευθύνη απαιτεί έρευνα: Το να εντοπιστούν παραλείψεις, να καταλογιστούν και να επιμεριστούν ευθύνες σε διοικήσεις, να τιμωρηθούν όσοι ολιγώρησαν, είναι μια διαδικασία που οφείλει να γίνεται με σοβαρότητα, στοιχεία και μέσα από τους νόμιμους διαύλους. Μόνο έτσι η κάθαρση έχει μόνιμο και ουσιαστικό αποτέλεσμα.
- Ο νόμος δεν είναι λάφυρο: Το να παίρνει κανείς τον νόμο στα χέρια του, αυτοαναγορευόμενος σε δικαστή και εκτελεστή, δεν αποτελεί πράξη θάρρους αλλά πράξη αυθαιρεσίας. Οταν η οργή γίνεται άλλοθι για να καταλυθεί κάθε έννοια τάξης, τότε το δίκιο χάνεται μέσα στη βιαιότητα της πράξης.
Η δημοκρατία μας διαθέτει εργαλεία για να ελέγχει και να τιμωρεί. Οποιος τα παρακάμπτει για να στήσει το δικό του λαϊκό δικαστήριο μπροστά στις κάμερες, δεν ενδιαφέρεται για τη σωτηρία των αδυνάτων, αλλά για την επιβολή της δικής του ισχύος. Η απόδοση δικαιοσύνης είναι έργο των θεσμών, όχι των αυτόκλητων τιμωρών.
Το τίμημα της αλήθειας
Οποιος έχει ματώσει για να βγουν στο φως τα αίσχη ενός ιδρύματος, ξέρει ότι η πραγματική κάθαρση δεν έρχεται με την βια αλλά με την δύναμη των επιχειρημάτων. Με θάρρος και συνέπεια προς την αλήθεια.
Ολα τα υπόλοιπα, είναι απλώς μια άθλια καπηλεία του πόνου των ασθενών από επαγγελματίες “ακτιβιστές” που θυμήθηκαν να θιχτούν τώρα, ενώ τόσα χρόνια σφύριζαν αδιάφορα.
Η ανθρωπιά δεν επιβάλλεται με τραμπουκισμούς. Και η αλήθεια δεν χρειάζεται βια για να αναδειχθεί.
