Άνεμος, σίδερο και… «πράσινα» άλογα στον νομό μας
Κυκλοφορώ μέρα μεσημέρι με το φανάρι αναμμένο στον τόπο μας, όχι πια για να βρω έναν τίμιο άνθρωπο –αυτή την ψευδαίσθηση την εγκατέλειψα προ πολλού– αλλά για να βρω έναν βράχο, έναν λόφο, μια ραχούλα, στο νομό Λασιθίου που να μην θέλουν να «φυτευτεί» με σίδερο, καλώδια και τσιμέντο.
Τι συμβαίνει επιτέλους με αυτές τις ανεμογεννήτριες;
Μας είπαν, οι ειδήμονες των Αθηνών και οι διαπρύσιοι κήρυκες της οικολογίας, πως πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη. Πολύ ωραία, θεάρεστο το έργο. Και πώς επιλέξαμε να τον σώσουμε; Καταστρέφοντας τον δικό μας μικρόκοσμο. Έχουν βαλθεί οι «σωτήρες» της ενέργειας να μετατρέψουν την ανατολική Κρήτη, και ειδικά τον περήφανο τόπο του Λασιθίου, σε ένα απέραντο βιομηχανικό πάρκο. Βλέπετε, η περιβόητη «πράσινη ανάπτυξη» φαίνεται πως έχει χρώμα πράσινο μόνο στους ισολογισμούς των εταιρειών· στα βουνά μας έχει το χρώμα της σκουριάς, των εκβραχισμών και των ισοπεδωμένων κορυφογραμμών.
Και τι κάνουν οι τοπικοί άρχοντες; Οι θεσμικοί μας ταγοί;
Εδώ το θέαμα γίνεται κωμικοτραγικό. Άλλοι κοιτούν ψηλά στον ουρανό και σφυρίζουν κλέφτικα (ή μήπως προσπαθούν να ακούσουν τον ήχο από τις φτερωτές;), άλλοι βγάζουν πύρινους δεκάρικους και εκδίδουν ψηφίσματα γεμάτα ιερή αγανάκτηση, τα οποία όμως καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια στον κάδο της ανακύκλωσης των κεντρικών υπουργείων. Και άλλοι, οι πιο συνετοί, απλώς περιμένουν να κοπάσει ο θόρυβος.
Αλλά ο θόρυβος δεν θα κοπάζει. Ο αδιάκοπος ήχος από τις έλικες που σχίζουν τον αέρα θα τείνει να γίνει το νέο νανούρισμα για τα χωριά μας. Η Κρήτη έχει σηκώσει ήδη τεράστιο βάρος, αλλά το Λασίθι φαίνεται πως, για άλλη μια φορά, αντιμετωπίζεται ως η εύκολη λύση, ο φτωχός συγγενής που δεν θα φέρει μεγάλες αντιστάσεις. Η γη της Δίκτης μετατρέπεται σε μπαταρία για να ανάβουν τα φώτα αλλού, με τον πολίτη της περιοχής να αναρωτιέται τι ακριβώς κερδίζει ο ίδιος από όλη αυτή τη “σωτηρία” του περιβάλλοντος.
Ως άλλος Διογένης
Αν στεκόμουν μπροστά στους νομοθέτες και τους σχεδιαστές αυτού του ενεργειακού «Ελ Ντοράντο», θα τους έλεγα το αυτονόητο: «Κάντε λίγο πέρα, μου κρύβετε τον ήλιο». Αλλά το πρόβλημα πλέον είναι βαθύτερο. Δεν μας κρύβουν μόνο τον ήλιο. Μας κρύβουν τον ορίζοντα. Αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του τοπίου μας, αυτόν ακριβώς που υποτίθεται πως προστατεύουν.
Δεν κουνάω το δάχτυλο σε κανέναν συγκεκριμένα, ούτε με ενδιαφέρουν τα νομικίστικα τερτίπια και οι μηνύσεις που μοιράζονται σαν στραγάλια σε όποιον τολμά να αρθρώσει λόγο. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία άλλωστε· τα έργα μιλούν από μόνα τους και πληγώνουν το βλέμμα.
Εγώ ένας απλός, παρατηρητικός κυνικός είμαι, που γαυγίζω όταν βλέπω την κοινή λογική να θυσιάζεται στον βωμό της ταχύρρυθμης και «ανεμοδαρμένης» ανάπτυξης. Μαζεύω το φανάρι μου και γυρίζω στον πίθο μου. Τουλάχιστον εκεί μέσα, προς το παρόν, δεν έχουν εγκαταστήσει αιολικό πάρκο.
Διογένης ο Λάσιος
Από το Πιθάρι του Διογένη (του Λάσιου)
Σημειώσεις, σπόντες και στοχασμοί με το φανάρι αναμμένο ντάλα μεσημέρι, μπας και βρεθεί πολιτικός που να εννοεί αυτά που τάζει.
