Η αναμόρφωση της διοίκησης στην Αναπτυξιακή Λασιθίου φέρνει στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ζήτημα. Την ανάγκη για πραγματική θεσμική σύμπνοια και συλλογικό σχεδιασμό. Σε έναν φορέα με αμιγώς αναπτυξιακό και αυτοδιοικητικό χαρακτήρα, ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός οφείλει να υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και όχι ιδιοτελείς ισορροπίες.
Σύμφωνα με πληροφορίες από το παρασκήνιο, η στάση του βουλευτή Λασιθίου κινήθηκε σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Οι πιέσεις για την επιβολή προσώπου της δικής του επιρροής υποδηλώνουν μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η Αναπτυξιακή ως πολιτικό εργαλείο.
Αλλωστε, ελάχιστους εκπλήσσει η συστηματική του επιδίωξη να ελέγχει κάθε αρμό εξουσίας στο Λασίθι. Είτε πολιτικό, είτε κομματικό.
Παράλληλα, οι κακές γλώσσες ψιθυρίζουν πως η στάση του βουλευτή τροφοδοτείται και από την ενόχληση του για την απήχηση που καταγράφει ο Αντιπεριφερειάρχης και επιδιώκει να ψαλιδίσει τη δυναμική του.
Αυτές οι τακτικές, που αντιμετωπίζουν τους τοπικούς φορείς ως πολιτικά φέουδα και προσωπικά εργαλεία, υπονομεύουν τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου.
Την ίδια στιγμή, η στάση που τήρησαν οι δήμαρχοι φαίνεται πως υπαγορεύτηκε σε μεγάλο βαθμό από την επιθυμία να διατηρηθούν οι ισορροπίες και να μην δυσαρεστήσουν τον βουλευτή.
Η επιλογή αυτή πηγάζει από τον υπαρκτό φόβο της πολιτικής δυσμένειας, καθώς μια ενδεχόμενη ρήξη θα μπορούσε να στερήσει από τους δήμους την στήριξη του ή να δημιουργήσει προσκόμματα στην προώθηση των τοπικών τους θεμάτων.
Η προσπάθεια αποφυγής τέτοιων επιπτώσεων είναι μεν κατανοητή στο πλαίσιο της των αυτοδιοικητικών συσχετισμών, αλλά αποκαλύπτει το πόσο βαριά μπορεί να πέσει η σκιά της κεντρικής πολιτικής εξουσίας στις τοπικές αποφάσεις.
Το γεγονός ότι απέτυχε η προσπάθεια χειραγώγησης της διαδικασίας, αποτελεί μια θετική εξέλιξη. Η νέα διοίκηση καλείται τώρα να αποδείξει στην πράξη ότι αφήνει πίσω της τις παρασκηνιακές επιδιώξεις, λειτουργώντας με διαφάνεια και ενότητα.
