Οι δηλώσεις του προέδρου του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου, σε Ρ/Σ του Ηρακλείου, αποτελούν μνημείο ασάφειας, αντιφάσεων και δημιουργικής φαντασίας, που στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας και τεκμηρίωσης.
Οταν κάποιος βγαίνει δημόσια και κάνει βαρύγδουπες καταγγελίες για “πιέσεις“, “κομματικούς πολέμους” και “απαιτήσεις να παρουσιαστεί κακό κλίμα“, οφείλει να μιλά με ονόματα. Η συνειδητή επιλογή του να μην κατονομάζει απολύτως κανέναν, αφήνοντας γενικά και αόριστα υπονοούμενα, αποδεικνύει ότι πρόκειται για πυροτεχνήματα στερούμενα σοβαρότητας. Ποιοι ήταν αυτοί που πίεζαν τον Σύλλογο;
Ποιοι απαίτησαν να συκοφαντηθεί η πρώην διοικήτρια; Αν υπάρχουν συγκεκριμένα γεγονότα και πρόσωπα, γιατί δεν τα καταγγέλλει επώνυμα; Η αποφυγή συγκεκριμένων στοιχείων εκθέτει ανεπανόρθωτα τον ίδιο τον καταγγέλλοντα.
Παράλληλα, αποφεύγει να σχολιάσει όσα σοβαρά αναφέρονται στην απόφαση απομάκρυνσης, απόλυσης (όπως χαρακτηριστικά είπε ο Υπουργούς Υγείας σε συνέντευξη του), και όχι παραίτησης, όπως ανακριβώς αναφέρει ο κ. Μανουσάκης.
Είναι γνωστό πως υπάρχει διερεύνηση ζητημάτων σε πειθαρχικό επίπεδο, ακόμα και από την δικαιοσύνη, και καλό θα ήταν να σεβόμαστε τις θεσμικές διαδικασίες, χωρίς να προδικάζουμε τίποτα, χωρίς να καταδικάζουμε, αλλά και χωρίς να αθωώνουμε κανέναν.
Η θεωρία περί “εσωκομματικού πολέμου στη Νέα Δημοκρατία στο Λασίθι” είναι εντελώς αστεία, ανυπόστατη και αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Αλήθεια, ποιον προσπαθεί να κατηγορήσει με αυτό το αφήγημα;
Μήπως τον ΔΥΠεάρχη, ο οποίος συμμετείχε θεσμικά στην επιτροπή που διενήργησε τις συνεντεύξεις για τις διοικήσεις; Αν το κριτήριο ήταν οι κομματικές αντιπαραθέσεις και οι “αρεστοί”, είναι προφανές ότι η ίδια η διαδικασία θα είχε λειτουργήσει αποκλειστικά για να “καρατομηθούν” όσοι δεν ευθυγραμμίζονταν. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν προκύπτει από πουθενά, καταρρίπτοντας πλήρως τους ισχυρισμούς του.
Αν υπήρχε εσωκομματικός πόλεμος, τότε πως εξηγεί ο κ. Μανουσάκης ότι από όγδοη (στα γραπτά) και εκτός λίστας για συνέντευξη, βρέθηκε τελικά πρώτη; Είναι φανερό πως κατασκεύασε ανύπαρκτες συνωμοσίες, για να στηρίξει το αφήγημα του.
Τι θέλει να μας πει επιπλέον ο “ποιητής”; Οτι επιβλήθηκαν κάποιοι από τον “πάγκο”, στον βουλευτή; Τόσο ανίσχυρος είναι; Το σενάριο είναι τόσο καμένο, όσο και το μυαλό που το μηχανεύεται.
Εξίσου προκλητική είναι και η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια μαγική εικόνα “βελτίωσης του κλίματος” μέσω δήθεν “συνελεύσεων των εργαζομένων“. Είναι τοις πάσι γνωστό, ότι οι συνελεύσεις αυτές χαρακτηρίζονταν από ελαχιστότατη συμμετοχή και πλήρη έλλειψη απαρτίας. Η καθολική αποστασιοποίηση των ίδιων των εργαζομένων από αυτές τις διαδικασίες, αποτελεί την πιο ηχηρή απάντηση. Οι εργαζόμενοι έχουν γυρίσει την πλάτη στο παιχνίδι εντυπώσεων και στον ρόλο που επιχειρεί να παίξει ο πρόεδρος όλο αυτό το διάστημα.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις πρέπει να βασίζονται στην αλήθεια και σε πραγματικά δεδομένα, και όχι σε βολικά αφηγήματα που κατασκευάζονται για την εξυπηρέτηση προσωπικών στρατηγικών, που μάλιστα έχουν αποδειχθεί ζημιογόνες για το νοσοκομείο.
