Η οριστική διακοπή των εργασιών στο νέο κατάστημα κράτησης “Κρήτη ΙΙ” στις Κουρούνες δεν αποτελεί απλώς μια δυσμενή εξέλιξη, αλλά είναι η πλήρης επιβεβαίωση των χειρότερων φόβων που είχαν διατυπωθεί εδώ και μήνες1. Το έργο-γεφύρι της Αρτας για το Λασίθι μετατρέπεται πλέον και επίσημα σε ένα πανάκριβο, εγκαταλελειμμένο κουφάρι, ξεγυμνώνοντας την πολιτική αναξιοπιστία και τον πρωτοφανή εμπαιγμό απέναντι στην τοπική κοινωνία.
Ανάλογη ανησυχία και προβληματισμούς είχε εκφράσει και ο τέως δήμαρχος Νεαπόλεως, Νίκος Καστρινάκης2.
Αυτή τη φορά, η ζημιά για το δημόσιο συμφέρον είναι πολλαπλάσια. Δεν μιλάμε για ένα σταματημένο έργο στα χαρτιά, αλλά για μια προχωρημένη κατασκευή που παραδίδεται ανυπεράσπιστη στη φθορά του χρόνου και των στοιχείων της φύσης. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς εργασίες, η αξία των όσων έχουν ήδη χτιστεί εκμηδενίζεται, και το κόστος μιας μελλοντικής επανεκκίνησης, αν υπάρξει ποτέ τέτοια, εκτοξεύεται στις πλάτες των φορολογουμένων.
Από τη μία πλευρά, ο κυβερνητικός βουλευτής του νομού παραμένει ουσιαστικά σιωπηλός θεατής των εξελίξεων. Η απουσία ουσιαστικής παρέμβασης, η έλλειψη πίεσης και η αδυναμία να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη χρηματοδότηση και η συνέπεια του αναδόχου, μαρτυρούν μια παθητική και αδιάφορη στάση. Οταν ένα ένα σημαντικό για την περιοχή έργο καταρρέει, οι δημόσιες σχέσεις και οι καθησυχαστικές δηλώσεις του παρελθόντος δεν αρκούν για να κρύψουν την πολιτική ανεπάρκεια και ανικανότητα.
Από την άλλη, η δημοτική αρχή αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Αντί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, να διεκδικεί, να καταγγέλλει και να “βάζει πλάτη” με όλες της τις δυνάμεις για να στηρίξει όπου χρειάζεται το έργο, επιλέγει τον δρόμο της αδράνειας. Η έλλειψη δυναμικής αντίδρασης και η απραξία της, αφήνει την Νεάπολη χωρίς φωνή απέναντι ενέργειες που υποβαθμίζουν συστηματικά τον τόπο.
Η ιστορία των φυλακών Νεάπολης είναι ένα ακόμα μνημείο εμπαιγμοί και ασυνέπειας της κρατικής μηχανής. Η κοινωνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανεχτεί άλλο αυτό το θέατρο του παραλόγου. Απαιτούνται άμεσες ενέργειες, ανάληψη ευθυνών και κυρίως καθαρές λύσεις εδώ και τώρα, πριν η ζημιά γίνει οριστικά μη αναστρέψιμη.
Εκτός και δεν θέλουν το έργο, οπότε να το δηλώσουν και να ξεκαθαρίσουν στην τοπική κοινωνία ότι δεν θα προχωρήσει, παρά τα εκατομμύρια που έχει κοστίσει.
