Άναψα πάλι το φανάρι μου μέρα μεσημέρι, όχι για να βρω έντιμο άνθρωπο αυτή τη φορά, αλλά για να βρω λίγη κοινή λογική στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος. Και εκεί που έψαχνα, έπεσα πάνω σε ένα νούμερο στη Διαύγεια που με έκανε να τρίβω τα μάτια μου.
Χρυσές κορδέλες και “μενού” των 62 ευρώ: Μια φιέστα 9.300 ευρώ στη Μαρίνα!
Εννέα χιλιάδες τριακόσια ευρώ. Ολογράφως: 9.300€. Αυτό ακριβώς ήταν το κόστος για τη φιέστα των «εγκαινίων» στη Μαρίνα του Αγίου Νικολάου. Έτσι διαβάζω. Και κάθομαι στο πιθάρι μου και κάνω τα μαθηματικά της… τοπικής μας ανάπτυξης.
Αν κάνουμε την απλή διαίρεση, το κόστος για αυτό το πανηγυράκι των εγκαινίων άγγιξε τα 62 ευρώ το κεφάλι!
Εξηνταδύο ολόκληρα ευρώ ανά άτομο για να δούμε να κόβεται μια κορδέλα. Βρε αδέρφια, με 62 ευρώ το άτομο κλείνεις τραπέζι σε καλό εστιατόριο, με πλήρες μενού, κρασιά και επιδόρπιο. Εδώ τι ακριβώς χρεώθηκε; Ήταν φτιαγμένη από μετάξι Ινδιών η κορδέλα; Μήπως τα ψαλίδια ήταν επιχρυσωμένα και τα κράτησαν για ενθύμιο;
Κανείς δεν λέει να μην παρουσιάζονται τα έργα στον κόσμο. Αλλά υπάρχει μια τεράστια, αγεφύρωτη απόσταση ανάμεσα σε μια σεμνή, θεσμική ενημέρωση των δημοτών και στην προκλητική σπατάλη πόρων για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους.
Όταν τα λεφτά βγαίνουν από το δημόσιο ταμείο, δηλαδή από την τσέπη του φορολογούμενου πολίτη απαιτείται ευλάβεια. Δεν είναι στραγάλια για να τα σκορπάμε σε φιέστες, στημένες φωτογραφίες και χειροκροτήματα.
Είναι ποσά που θα μπορούσαν να διατεθούν σε πραγματικές, καθημερινές ανάγκες του δήμου, οι οποίες βγάζουν μάτι.
Αντίθετα, τα 9.300 ευρώ έγιναν καπνός για τις ανάγκες του θεαθήναι. Ένα σκανδαλώδες ποσό για μια εκδήλωση-αστραπή, που το μόνο που άφησε πίσω της ήταν μερικά φωτογραφικά κλικ αλαζονείας. Εγώ πάντως, με 62 ευρώ το άτομο, έκανα τραπέζι σε όλη τη γειτονιά εδώ στο πιθάρι, και μου περίσσευαν και ρέστα για τον σκύλο μου.
Διογένης ο Λάσιος
Από το Πιθάρι του Διογένη (του Λάσιου)
Σημειώσεις, σπόντες και στοχασμοί με το φανάρι αναμμένο ντάλα μεσημέρι, μπας και βρεθεί πολιτικός που να εννοεί αυτά που τάζει.
