Είναι λίγοι οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου που δεν γνωρίζουν τον Γιώργο Κοκκολάκη, ή “Σαργό” όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του. Ενας συμπολίτης μας που συχνά σχολιάζει διάφορα θέματα στο διαδίκτυο, αλλά κυρίως ένα άτομο του οποίου τα προβλήματα υγείας είναι γνωστά. Αρκετοί μπορεί να διαφωνούν με την προσέγγιση του σε διάφορα ζητήματα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οφείλουμε να τον αντιμετωπίζουμε μέσα από τη σκοπιά ότι πρόκειται για ένα άτομο με αναπηρία (ΑμεΑ), με διαγνωσμένη πάθηση, που αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται την πραγματικότητα με έναν ιδιαίτερο τρόπο λόγω του προβλήματος της υγείας του.
Η δικαστική δίωξη του, όπου η ΔΑΕΑΝ στράφηκε νομικά εναντίον του, οδηγώντας ερήμην του στην επιδίκαση αποζημίωσης 3.000 ευρώ, φέρνει στο φως μια βαθιά θεσμική αναλγησία. Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος άπορος, με πιστοποιημένη αναπηρία 67% για σοβαρές ψυχιατρικές παθήσεις, όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα υγειονομικών επιτροπών.
Δεν βρέθηκε ένας χριστιανός σε όλη αυτή τη διαδικασία, από την πρώτη στιγμή μέχρι την αίθουσα του δικαστηρίου και την έκδοση της απόφασης, να βάλει φρένο; Να αναρωτηθεί “τι κάνουμε;” και να αναλογιστεί αν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο ένα άτομο με αναπηρία; Σε τι κοινωνία ζούμε όταν οι θεσμοί λειτουργούν με τέτοια τυφλή αυστηρότητα και εκδικητικότητα;
Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της αναλγησίας, πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει στην πράξη η συγκεκριμένη διάγνωση. Η σχιζοφρένεια και οι παραληρητικές διαταραχές δεν είναι απλές εναλλαγές διάθεσης. Πρόκειται για βαριές ψυχικές παθήσεις που επηρεάζουν τον πυρήνα της σκέψης, της κρίσης και της αντιληπτικότητας. Το άτομο ενδέχεται να βιώνει έμμονες πεποιθήσεις, χάνοντας την επαφή με το περιβάλλον και την πραγματικότητα. Η ίδια η πολιτεία, του έχει αναγνωρίσει ποσοστό αναπηρίας 67%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρή αδυναμία του ατόμου να λειτουργήσει με πλήρη διαύγεια και να αξιολογήσει τις συνέπειες των λόγων ή των πράξεων του. Είναι σαν να κατηγορείς έναν τυφλό γιατί δεν βλέπει.
Αντί η ΔΑΕΑΝ, και κατ επέκταση ο Δήμος, να λειτουργήσουν ως δίχτυ προστασίας για έναν πολίτη που αντιμετωπίζει αντικειμενικές δυσκολίες διαβίωσης αλλά και αντίληψης της πραγματικότητας, επέλεξε την οδό της εξαντλητικής δίωξης. Η απαίτηση χρηματικής αποζημίωσης από έναν άπορο με βαριά ψυχιατρική πάθηση, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τα όρια της κοινωνικής ευαισθησίας των τοπικών αρχών.
Οταν τα άτομα με βαριά ψυχιατρική αναπηρία και μειωμένο καταλογισμό, αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως στόχοι δικαστικών διώξεων, με την εξουσία να ορθώνει στείρους νομικούς τύπους απέναντι στην ιατρική και την ανθρώπινη πραγματικότητα, το αποτέλεσμα δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι αυταρχισμός. Είναι μια απάνθρωπη τιμωρία απέναντι σε κάποιον που αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Οταν η εξουσία επιλέγει να εξοντώσει αντί να κατανοήσει, πρέπει να μας προβληματίσει όλους μας.
Καλούμε τη δημοτική αρχή και την διοίκηση της ΔΑΕΑΝ να αναλογιστούν το ηθικό βάρος της επιλογής τους και να αποσύρουν άμεσα κάθε απαίτηση. Η επίδειξη ισχύος απέναντι στον αδύναμο και ανυπεράσπιστο, δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι ευτελισμός των ίδιων των θεσμών.
