Η επίσημη αφορμή για την απουσία από την επετειακή εκδήλωση της Νέας Δημοκρατίας, ήταν οι καταστροφικές πλημμύρες στο Λασίθι και η ανάγκη να βρίσκεται δίπλα στους συμπολίτες του. Η ουσία, όμως, φαίνεται πως ήταν άλλη…
Ο Γιάννης Πλακιωτάκης επέλεξε να μην δώσει το παρών για τα 52 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας. Και μπορεί τα υπόλοιπα κυβερνητικά στελέχη του κλιμακίου που βρέθηκαν στην Κρήτη να επέστρεψαν εγκαίρως στην Αθήνα για τη γιορτή του κόμματος, ο αντιπρόεδρος της Βουλής όμως προτίμησε να μείνει πίσω.
Οι κακές γλώσσες στο γαλάζιο στρατόπεδο ψιθυρίζουν πως η κάθοδος στην ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν η τέλεια πρόφαση για να αποφύγει τη εκδήλωση, καθώς κανείς δεν πείστηκε ότι υπήρχε αντικειμενικός λόγος που καθιστούσε την απουσία του επιβεβλημένη.
Τι είναι όμως αυτό που ενοχλεί τον Λασιθιώτη πολιτικό; Ορισμένοι δείχνουν προς τα επετειακά βίντεο, στα οποία το όνομα του απουσιάζει από τη λίστα των διατελεσάντων προέδρων. Προφανώς, η ολιγοήμερη μεταβατική θητεία του, στο δικό του μυαλό φαντάζει ως ιστορικός σταθμός ισάξιος των μεγάλων ηγετών της παράταξης!
Ενα αφήγημα, που ανακυκλώνουν παρατρεχάμενοι για να του προσδώσουν ανύπαρκτη υπεραξία.
Κάτι ο εγωισμός, κάτι η αλαζονεία, έχουν φουσκώσει υπέρμετρα τη ματαιοδοξία του, σε σημείο που τον ενοχλεί όπως φαίνεται το γεγονός ότι τον παραλείπουν. Αλλωστε, δεν έχει κρύψει τις φιλοδοξίες του…
Είχε προηγηθεί συνάντηση του με τον Πρωθυπουργό στην Βουλή, όσο διαρκούν τα κλικ των φωτογραφικών μηχανών, λένε οι ίδιες κακές γλώσσες, για να μας πει ότι θα έρθει κυβερνητικό κλιμάκιο στο Λασίθι. Μόνο που είχε ήδη δώσει εντολή ο Πρωθυπουργός για την κάθοδο του και δεν ήταν αποτέλεσμα της συνάντησης.
Τελικά, με τούτα και με τα άλλα, ο κ. Πλακιωτάκης προτίμησε να μείνει στο Λασίθι επιβεβαιώνοντας μια υποβόσκουσα δυσαρέσκεια που τρέφει προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που αν ο Πρόεδρος του κόμματος επιτρέψει ένα δυνατό ψηφοδέλτιο στο Λασίθι, όχι ένα ασθενές κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κ. Πλακιωτάκη, δεν θα προλάβει να καταλάβει πως θα βρεθεί εκτός Βουλής. Η αμφισβήτηση απέναντι του δεν ψιθυρίζεται πλέον, αλλά εκφράζεται ανοιχτά ακόμα και από την ίδια του τη βάση, που διαπιστώνει το πενιχρό του έργο, και πως δεν μπορεί να προσφέρει κάτι περισσότερο στο Λασίθι, πέρα από λόγια.
