Την ώρα που η δημόσια υγεία στο Λασίθι βρίσκεται στο κόκκινο, η πρόσφατη επίσκεψη του Γιάννη Πλακιωτάκη στο Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου (ΓΝΑΝ) δεν ήρθε ως ελπίδα λύσης, αλλά ως μια κακοστημένη παράσταση που προκαλεί το κοινό αίσθημα. Υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, πέρα από έναν στενό κύκλο, μακριά από τη φωνή του συνόλου των εργαζομένων στα νοσοκομεία, ο βουλευτής Λασιθίου, χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη σε νοσοκομείο, επέλεξε να ενημερωθεί επιλεκτικά, σε ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από κάθε πραγματικό αντίλογο.
Η σιωπή των απουσιών
Η επιτυχία της επικοινωνιακής φιέστας βασίστηκε στον αποκλεισμό. Είναι τουλάχιστον προκλητικό το γεγονός ότι από μια τέτοια συνάντηση:
- Απουσίαζαν εκπρόσωποι εργαζομένων από τα υπόλοιπα νοσοκομεία του νομού.
- Απουσίαζε ο εκπρόσωπος του στο ΔΣ των διασυνδεόμενων νοσοκομείων του Λασιθίου.
- Αγνοήθηκαν επιδεικτικά διευθυντές κλινικών του ίδιου του ΓΝΑΝ.
- Απουσίαζε ακόμα και ο Διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας, ο οποίος βρισκόταν σε ρεπό εκτός πόλης, έχοντας πλήρη άγνοια για το γεγονός και ήταν αδύνατον να παραστεί.
Ποιος φοβήθηκε την αλήθεια; Γιατί η Διοίκηση και ο βουλευτής επέλεξαν συνειδητά να κρατήσουν στο σκοτάδι τους ανθρώπους που κρατούν όρθια τα νοσοκομεία με υπεράνθρωπες προσπάθειες;
Εχουν μάλιστα το θράσος να κατηγορούν τους απόντες. Είναι το άκρον άωτον της αναίδειας!
Η πτώση των προσωπείων και ο ρόλος του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝΑΝ
Το πιο θλιβερό κομμάτι αυτής της ιστορίας, ωστόσο, δεν αφορά την πολιτική ηγεσία, αλλά τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων, αντί να αποτελεί τη φωνή των συναδέλφων του, φάνηκε να λειτουργεί ως κομπάρσος στο πλευρό της Διοίκησης και του βουλευτή. Στον ίδιο ρόλο και η σύζυγος του, Πρόεδρος του Συλλόγου Νοσηλευτών ΕΣΥ Λασιθίου, μετατρέποντας τον συνδικαλισμό σε οικογενειακή υπόθεση.
Η ανακοίνωση που εξέδωσαν μετά την επίσκεψη, αποτελεί μνημείο υποκρισίας. Με περίσσιο θράσος, αντί να εστιάσουν στις τραγικές ελλείψεις και την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, επέλεξαν να επιτεθεί επιλεκτικά σε ΜΜΕ που αναδεικνύουν πραγματικά προβλήματα και γεγονότα εις βάρος την υγείας των πολιτών.
Οταν ο συνδικαλισμός μετατρέπεται σε “γραφείο τύπου” της εκάστοτε εξουσίας, τότε η μάχη για τη δημόσια υγεία έχει ήδη υπονομευθεί εκ των έσω.
Οι κόκκινοι αυλικοί
Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους που κάποτε «πουλούσαν» αριστερή αγωνιστικότητα, να μετατρέπονται στους πιο πρόθυμους αυλικούς της εξουσίας. Εκείνοι που κάποτε ύψωναν γροθιές για τη δημόσια υγεία, τώρα στρώνουν χαλιά και επιτίθενται με θράσος σε όποιον τολμά να αναδείξει τα χάλια της υγείας στο Λασίθι. Ακόμα και σε δημοσιογράφους, στέλνοντας εξώδικα.
Αυτή η ιδεολογική κατρακύλα, όπου οι αρχές θυσιάζονται για μια καρέκλα, ένα ρουσφέτι ή ένα νεύμα εύνοιας από τον βουλευτή, είναι η μεγαλύτερη πληγή για τα νοσοκομεία μας. Οταν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές γίνονται το δεξί χέρι του συστήματος, η μάχη για την υγεία είναι ήδη προδομένη εκ των έσω.
Μικρός ο τόπος μας και οι μεταμορφώσεις δεν κρύβονται. Οι πολίτες βλέπουν, θυμούνται και κρίνουν.
Η υγεία δεν είναι πεδίο για επικοινωνιακά τεχνάσματα. Είναι δικαίωμα. Και όσο κάποιοι θα παίζουν κρυφτό στους διαδρόμους των νοσοκομείων, η πραγματικότητα θα τους διαψεύδει καθημερινά. Δεν είναι όλα πολιτική. Είναι και ζωές που δίνουν μάχες για την υγεία τους.
