Πόσες απώλειες χρειάζονται για να μετατραπεί η στατιστική σε ντροπή; Πόσα φέρετρα πρέπει να σηκώσει η πλάτη αυτού του τόπου για να σπάσει, επιτέλους, η ένοχη σιωπή; Να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση;
Ο Γιάννης, από τη Σητεία, είναι η τέταρτη και τελευταία σοβαρή περίπτωση που είχαμε καταγγείλει. Πολέμησε, δεν κουράστηκε, μα ο ήλιος βασίλεψε… Από σήμερα, δεν είναι πια μαζί μας.
Μετά τον Γιώργο, μετά και από άλλους που είδαν το νήμα της ζωής τους να κόβεται άδικα, προστέθηκε ακόμα ένα όνομα στη μαύρη λίστα. Τέσσερα σοβαρά περιστατικά, τέσσερις θάνατοι. Τέσσερις άνθρωποι που δεν έχασαν τη μάχη με τη μοίρα, αλλά στερήθηκαν την ίδια την ευκαιρία να ζήσουν.
Αλλά για τους υπεύθυνους, η απώλεια είναι απλώς ένας επικοινωνιακός κίνδυνος. Μια ενοχλητική παρένθεση που πρέπει να κρυφτεί κάτω από το χαλί, συνδικαλιστικά τσιτάτα, ωραιοποιήσεις.
Πόση μικρότητα, πόσος κυνισμός χρειάζεται για να βλέπεις πίσω από την κραυγή απόγνωσης των πολιτών “πολιτικά παιχνίδια” και “εσωκομματικές αντιπαραθέσεις”; Πόσο θράσος θέλει, αντί να σκύβεις το κεφάλι και να απολογείσαι για την κατάσταση, να εξαπολύεις δικαστικές διώξεις και εξώδικα για να φιμώσεις την αλήθεια;
Δεν πρόκειται για ατυχία, ούτε για μεμονωμένα περιστατικά. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος σε σήψη. Είναι η εικόνα νοσοκομείων που αδειάζουν, κλινικών που βάζουν λουκέτο και γιατρών της πρώτης γραμμής που λυγίζουν.
Είναι εξοργιστικό να βλέπεις την σιωπή, την ανοχή, και τους άρχοντες να λειτουργούν ως υπερασπιστές αυτής της κατάρρευσης. Αντί να θωρακιστούν οι δομές υγείας, παίζουν με τις ζωές μας για να μην διαταραχθούν ισορροπίες.
Αντιμετωπίζουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή κάθε Λασιθιώτη ως έναν αναλώσιμο αριθμό σε έναν ισολογισμό υποστελέχωσης, μπαλωμάτων και πελατειακής λογικής.
Δεν θα γίνουμε συνένοχοι στη συγκάλυψη. Δεν θα σιωπήσουμε για να συνεχίσουν να κοιμούνται ήσυχοι. Ο Γιάννης, ο Γιώργος και κάθε συνάνθρωπος μας που χάθηκε, ενώ μπορούσε να έχει την ευκαιρία να ζήσει, δεν είναι στατιστικά στοιχεία. Είναι η ίδια η συνείδηση μας, που δεν θα τους αφήσει να ησυχάσουν.
Το χρωστάμε στους εργαζόμενους που παλεύουν στα ερείπια, με ήθος και ανιδιοτέλεια. Το χρωστάμε στους ασθενείς που ελπίζουν σε ένα θαύμα. Το χρωστάμε στον τόπο μας.
Η υγεία δεν παζαρεύεται, δεν υποβαθμίζεται και δεν θυσιάζεται. Η αλήθεια θα βρει τον δρόμο της, όσο κι αν προσπαθούν να την πνίξουν, γιατί η φωνή ενός ολόκληρου νομού απαιτεί το αυτονόητο. Το δικαίωμα στη ζωή.
Γιάννη, ας είναι ο δικός σου χαμός το τελευταίο σύνορο της ανοχής μας. Καλό σου ταξίδι.
