Η ανακοίνωση της ΔΕΕΠ Λασιθίου της Νέας Δημοκρατίας για την φωτιά στα Μπραμιανά, αποτελεί μνημείο της πιο παρωχημένης, πελατειακής και παλαιοκομματικής λογικής που αρνείται να πεθάνει, ακόμη και εν έτει 2026.
Η προσπάθεια να μετατρέψει μια επικίνδυνη πυρκαγιά σε επικοινωνιακό σωσίβιο για τον τοπικό βουλευτή, ξεπερνά τα όρια της γραφικότητας και αγγίζει τα όρια της πολιτικής απελπισίας.
Το αφήγημα που επιχειρεί να περάσει η κομματική οργάνωση είναι δομημένο πάνω σε μια βαθιά υποτιμητική λογική για το κράτος και τους θεσμούς.
Παρουσιάζει τον κ. Πλακιωτάκη ως έναν “λασιθιώτη ηγεμόνα” που χωρίς τις παρεμβάσεις του, ο κρατικός μηχανισμός θα παρέμενε αδρανής.
Αναρωτιέται κανείς, αν δεν μεσολαβούσε ο βουλευτής, το Πυροσβεστικό Σώμα δεν θα έκανε τη δουλειά του; Τα εναέρια μέσα δεν θα απογειώνονταν; Η Πολιτική Προστασία θα άφηνε το φράγμα των Μπραμιανών να καεί;
Η αναφορά ότι ο βουλευτής συνέβαλε “στην άμεση ενεργοποίηση όλων των αναγκαίων μέσων” αποτελεί ευθεία προσβολή για τους επαγγελματίες της Πυροσβεστικής και τους εθελοντές που επιχειρούσαν στο πεδίο.
Ο σφετερισμός του επιχειρησιακού συντονισμού από ένα πολιτικό πρόσωπο, με πλήρη άγνοια ζητημάτων σχεδιασμού και αντιμετώπισης, που βρισκόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το μέτωπο της πυρκαγιάς, περιοριζόμενο σε δημόσιες δηλώσεις και ανακοινώσεις, δείχνει έναν πρωτοφανή πολιτικό κατήφορο.
Μόνο αγανάκτηση και οργή προκαλεί η καπηλεία πάνω στα αποκαΐδια. Αποτελεί εκμετάλλευση της απόγνωσης των πολιτών, που έβλεπαν τον κίνδυνο και τις περιουσίες τους να καταστρέφονται. Το πλασάρισμα του βουλευτή ως σωτήρα, είναι μια εικόνα που προκαλεί περισσότερο αποστροφή παρά πειθώ.
Το πιο θλιβερό, ωστόσο, είναι ο ρόλος της ίδιας της ΔΕΕΠ. Αντί να λειτουργεί ως σοβαρός πολιτικός φορέας, υποβιβάζεται σε μια ομάδα χειροκροτητών και υποχειρίων, που το μόνο της μέλημα είναι να λιβανίσει τον τοπικό πολιτευτή για τα αυτονόητα.
Η λογική του κατόπιν ενεργειών ανήκει σε άλλες, μαύρες δεκαετίες της πολιτικής ιστορίας της χώρας και η αναπαραγωγή της σήμερα δείχνει μια πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα και τις απαιτήσεις των πολιτών για ένα σύγχρονο, αξιοκρατικό και θεσμικό κράτος.
Αυτός ο κατήφορος πρέπει να τελειώσει εδώ. Αυτή η καθεστωτική νοοτροπία, που αντιμετωπίζει τον νομό ως προσωπικό τιμάριο και τους πολίτες ως υπηκόους, έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής. Μετά από 22 ολόκληρα χρόνια πολιτικής παρουσίας, ο απολογισμός είναι πολύ φτωχός. Μια παρατεταμένη ανικανότητα παραγωγής ουσιαστικού έργου και μια μόνιμη αδυναμία ουσιαστικής εκπροσώπησης των συμφερόντων του Λασιθίου.
Αντί για έναν εκπρόσωπο που θα ύψωνε ανάστημα, θα διεκδικούσε και θα στήριζε έμπρακτα τον τόπο του, το Λασίθι βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν πολιτικό που επιμένει να πουλά φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Που καπηλεύεται τα πάντα και προσπαθεί να τα παρουσιάσει ως δική του επιτυχία.
Η συστηματική παραπλάνηση των πολιτών και το φτηνό λιβάνισμα για τα αυτονόητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.
Η κοινωνία του Λασιθίου δεν έχει ανάγκη από προστάτες, ούτε από ξεπερασμένους πολιτικούς ηγεμόνες. Εχει ανάγκη από έργα, αλήθεια και αξιοπρέπεια. Και η ανοχή σε αυτές τις παλαιοκομματικές μεθοδεύσεις έχει πλέον εξαντληθεί.
