Η προσβασιμότητα “βιτρίνας” στη Νεάπολη ως εμπαιγμός των ΑμεΑ

Οταν ο Δήμαρχος επικαλείται την “ασφάλεια” και την “ελευθερία κίνησης” κάτω από φωτογραφίες που δείχνουν μεταλλικές κλίσεις-καρμανιόλες και τσιμεντένια “μπαλώματα” χωρίς καμία πρόβλεψη για άτομα με οπτική αναπηρία (οδηγούς όδευσης τυφλών), τότε η προχειρότητα μετατρέπεται σε κυνισμό.

Η προσβασιμότητα δεν είναι μια “γρήγορη λύση” για φωτογραφίες στο Facebook. Είναι προδιαγραφές και, πάνω από όλα, είναι δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Μια ράμπα που θυμίζει σκαλωσιά οικοδομής και μια κλίση που απαιτεί αθλητή παραολυμπιακών επιδόσεων για να αναρριχηθεί, δεν είναι “βήμα-βήμα” προς το μέλλον, αλλά αρπακόλλα λύση για να λέμε πως κάτι κάναμε, κι ας είναι επικίνδυνο.

Αν ο κ. Μενεγάκης θεωρεί ότι τα ΑμεΑ ή οι κάτοικοι της Νεάπολης πρέπει να πανηγυρίζουν, πλανώνται πλάνην οικτρά. Ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο είναι ο καθρέφτης του σεβασμού προς τον πολίτη.

Οι πόλεις δεν χτίζονται με λαμαρίνες και πλαστικές τάπες. Χτίζονται με σεβασμό στην ιστορία τους και μελέτη για τις ανάγκες των ανθρώπων τους. Η Νεάπολη αποτελεί πειραματόζωο του Δημάρχου Μενεγάκη. Και φαίνεται να νιώθει υπερήφανος για τα τεχνικά εκτρώματα του.
Ισως γιατί παρότι νομικός, θέλει να έχει το απόλυτο έλεγχο ακόμα και σε τομείς που φαίνεται αδυνατεί να αντιληφθεί το εύρος και τα όρια τους. Εχει κρατήσει την ευθύνη Αντιδημαρχίας των Τεχνικών Υπηρεσιών, και πριν λίγους μήνες και της Καθημερινότητας. Λίγο παλαιότερα, και το κομμάτι Αντιδημαρχίας των Εξόδων του Δήμου. Προφανώς, δεν έχει εμπιστοσύνη στους συνεργάτες του για να τους αναθέσει τα αντικείμενα αυτά. One man show!
Είναι δε απορίας άξιον, αν αυτοί οι αχιουρέδες¹, είχαν την έγκριση της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου, αφού οι οδηγίες “Σχεδιάζοντας για Όλους”, δεν τηρούνται.

Αν δούμε ψύχραιμα τις παρεμβάσεις. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα που τις καθιστούν όχι μόνο μη λειτουργικές και εκτός προδιαγραφών, αλλά και επικίνδυνες:

Μεταλλικές ράμπες

• Κλίση: Με το μάτι φαίνεται ότι η κλίση υπερβαίνει κατά πολύ το επιτρεπτό 5% – 6%. Μια ράμπα με τόσο μεγάλη κλίση είναι αδύνατον να χρησιμοποιηθεί αυτόνομα από άτομο με αμαξίδιο. Υπάρχει κίνδυνος ανατροπής προς τα πίσω.
• Κιγκλιδώματα: Το προστατευτικό κιγκλίδωμα οφείλει να είναι συνεχές σε όλο το μήκος της διαδρομής. Η διακεκομμένη παρουσία του ή η απουσία του σε κρίσιμα σημεία αφήνει τον χρήστη εκτεθειμένο σε κίνδυνο πτώσης.
• Χειρολισθήρες: Οι διπλοί χειρολισθήρες (κουπαστές) πρέπει να είναι συνεχείς και να προεξέχουν στην αρχή και στο τέλος (τουλάχιστον 30cm) της ράμπας. Αυτές οι κατασκευές δείχνουν προχειρότητα.

Ράμπες στα πεζοδρόμια (τσιμεντοστρώσεις)

• Υφή και Χρώμα: Δεν υπάρχει η απαιτούμενη αλλαγή στην υφή (ανάγλυφες πλάκες) για να καταλάβει ένας τυφλός ότι πλησιάζει σε διάβαση ή αλλαγή επιπέδου. Η αρχή και το τέλος κάθε κεκλιμένου επιπέδου – ράμπας σε εξωτερικούς χώρους σημαίνεται πάντα με πλακίδια τύπου Β «ΚΙΝΔΥΝΟΣ» καθ’ όλο το πλάτος αυτών (ισχύει και για τις μεταλλικές ράμπες).
• H ράμπα ΑμεΑ, θα έπρεπε να συνδυάζεται με διάβαση πεζών. Οχι σε κάποιο άσχετο σημείο, διαφορετικά είναι επικίνδυνο, αφού δεν υπάρχει σήμανση για διάβαση πεζών.

Η ουσία της προσβασιμότητας δεν βρίσκεται στις δημόσιες σχέσεις, αλλά στην αυστηρή τήρηση του νόμου και των τεχνικών προδιαγραφών. Οταν αυτές αγνοούνται, το “έργο” παύει να είναι παροχή και γίνεται εμπαιγμός και κίνδυνος. Η Νεάπολη δεν χρειάζεται μπαλώματα για τις ανάγκες των social media, αλλά μια διοίκηση που να αντιλαμβάνεται ότι ο δημόσιος χώρος απαιτεί μελέτη, γνώση, και πάνω από όλα, ειλικρινή σεβασμό στον πολίτη.

Από τις δεσμεύσεις για ανάπλαση της Πλατείας Νεάπολης, φαίνεται οι κάτοικοι πρέπει να αρκεστούν σε αυτό που βλέπουμε. Είναι απορίας άξιον ποια η στάση του Προέδρου και του Τοπικού Συμβουλίου Νεάπολης απέναντι στην ανυπαρξία πραγματικού έργου.

1. Η λέξη αχιουρέδες (ή στον ενικό ο αχιουρές) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στο κρητικό ιδίωμα και έχει τις ρίζες του στην τουρκική λέξη aşure (ασουρές). Συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που είναι φτιαγμένο “όπως-όπως”, χωρίς τάξη ή προσοχή, μια “τσαπατσουλιά”. ↩︎