Η επικοινωνιακή φιέστα του “τίποτα”
Για άλλη μια φορά, γίναμε μάρτυρες μιας καλοστημένης επικοινωνιακής φιέστας, γεμάτης τυμπανοκρουσίες, χαμόγελα και αμοιβαίες φιλοφρονήσεις. Αποδείχθηκε αυτό που ως ιστοσελίδα είχαμε αντιληφθεί1.
Η υπογραφή του “Μνημονίου Συνεργασίας” για τις νέες εγκαταστάσεις της ΑΣΤΕΚ στον Άγιο Νικόλαο παρουσιάστηκε από το πολιτικό προσωπικό ως δήθεν ιστορική μέρα και ως το άνοιγμα του δρόμου για μια σύγχρονη και ισχυρή σχολή, σε μια αίθουσα με ελάχιστη συμμετοχή.
Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τη δημοσιότητα και τις βαρύγδουπες δηλώσεις, κρύβεται μια τεράστια φούσκα, ένα νομικά μη δεσμευτικό κείμενο προθέσεων, που στερείται οποιουδήποτε ουσιαστικού αντικρίσματος και χρονοδιαγράμματος.
Το μνημόνιο αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πυροτέχνημα για τη δημιουργία εντυπώσεων, με μοναδικό στόχο να κερδηθούν πολιτικοί πόντοι στην πλάτη της τοπικής κοινωνίας και των φοιτητών. Οταν η ουσία απουσιάζει, επιστρατεύεται το θεαθήναι. Υποσχέσεις χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, λόγια του αέρα για κτίρια που παραμένουν στα χαρτιά, και μια γενικόλογη ρητορική που προσπαθεί να βαφτίσει το τίποτα ως “μεγάλο οραματικό έργο”.
Παραχώρηση οικοπέδου χωρίς εξασφαλισμένους πόρους
Το πλέον εξωφρενικό είναι ότι η παρούσα δημοτική αρχή έσπευσε να πανηγυρίσει για ένα “σχέδιο” που στερείται κάθε σοβαρής οικονομικής βάσης. Τι ακριβώς κάναμε; Παραχωρήσαμε το οικόπεδο του Δήμου, υπογράψαμε ένα γενικόλογο μνημόνιο με το Υπουργείο Τουρισμού και, αφού τελείωσε η γιορτή, αρχίσαμε να χτυπάμε πόρτες – όπως αυτή της Περιφέρειας – για να βρούμε κονδύλια!
Ας αναρωτηθεί ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης: Εχει λογική αυτό; Σε οικόπεδο του Δήμου Αγίου Νικολάου θα χτίσει το Υπουργείο Τουρισμού εγκαταστάσεις, με λεφτά (πχ) της Περιφέρειας, αλλά η κυριότητα του ακινήτου θα ανήκει στο Υπουργείο; Με ποια λογική και με ποιο δικαίωμα εκχωρούμε και απεμπολούμε τα περιουσιακά δικαιώματα του Δήμου μας για χάρη μιας πρόσκαιρης πολιτικής φιέστας;
Το ξεκαθαρίζουμε και πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο. Από τη στιγμή που το έργο δεν χρηματοδοτείται απευθείας από το Υπουργείο Τουρισμού, η κυριότητα των εγκαταστάσεων, αν ποτέ κατασκευαστούν, πρέπει να ανήκει εξολοκλήρου στον Δήμο.
Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο του μνημονίου ώστε να σχολιάζουμε με ασφάλεια, αφού φαίνεται το κρατούν μυστικό και δεν δόθηκε στην δημοσιότητα.
Το αβέβαιο μέλλον και οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
Με την παρούσα κατάσταση, το μέλλον της σχολής παραμένει απόλυτα αβέβαιο. Αν αύριο το Υπουργείο αποφασίσει να βάλει λουκέτο στην ΑΣΤΕΚ, στον Δήμο δεν θα μείνει απολύτως τίποτα! Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, ακόμα και το πολυσυζητημένο θέμα της φοιτητικής εστίας μετατρέπεται σε ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ποιος ο λόγος να συζητάμε για εστίες και υποδομές φιλοξενίας, όταν η ίδια η ύπαρξη της σχολής είναι αβέβαιη, χωρίς ακαδημαϊκή αναβάθμιση;
Η ένοχη σιωπή για την ακαδημαϊκή αναβάθμιση
Το πιο ανησυχητικό και προκλητικό, ωστόσο, δεν είναι το επικοινωνιακό περιτύλιγμα ή οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί στο ιδιοκτησιακό. Είναι η απόλυτη, ένοχη και ηχηρή σιωπή όλων των εμπλεκόμενων γύρω από το πλέον κρίσιμο, το πιο φλέγον ζήτημα. Αυτό της ακαδημαϊκής αναβάθμισης της ΑΣΤΕΚ.
Λες και το θέμα είναι τόσο καυτό, που κανείς δεν τολμά να το αγγίξει. Γιατί άραγε; Ηταν μήπως όρος της Υπουργού για να γίνει η φιέστα; Αν όχι, ο Δήμαρχος έπρεπε να το κάνει σημαία του και να το θέσει επιτακτικά, αντί να αναλώνεται στο να παρουσιάζει σχέδια επί χάρτου, αγνώστου και αβέβαιου μέλλοντος. Η ένταξη της σχολής, για παράδειγμα, στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (ΕΛΜΕΠΑ) δεν θα είχε κανένα απολύτως κόστος και θα μπορούσε να δρομολογηθεί άμεσα. Γιατί επιμένει το Υπουργείο Τουρισμού σε αυτή την ιδιότυπη ακαδημαϊκή υποβάθμιση και απομόνωση;
Γιατί ο Δήμος, μέσω και του μνημονίου, αποδέχεται έμμεσα ότι το μέλλον της σχολής πρέπει να παραμείνει συνδεδεμένο με το Υπουργείο Τουρισμού, αντί να περάσει στο Παιδείας ώστε να μπορέσει να αναβαθμιστεί ακαδημαϊκά;
Σιωπή από το Υπουργείο Τουρισμού, σιωπή από την τοπική αυτοδιοίκηση, σιωπή από τους βουλευτές και τα κόμματα. Συζητούν μετά μανίας για ντουβάρια και οικόπεδα, αλλά απέφυγαν συστηματικά και προκλητικά να ανοίξουν τη συζήτηση για το μέλλον και την ακαδημαϊκή υπόσταση της σχολής.
Τι να τις κάνεις τις όποιες σύγχρονες εγκαταστάσεις, όταν η σχολή παραμένει ακαδημαϊκά υποβαθμισμένη, εγκλωβισμένη σε ένα θολό, μετέωρο καθεστώς που στερεί από τους αποφοίτους της τα ισότιμα δικαιώματα που δικαιούνται;
Προφανώς αποδέχονται όλοι ως τετελεσμένο την υποβάθμιση, χωρίς κανείς να υψώσει φωνή διεκδίκησης.
Αερολογίες για “διεθνή κέντρα” και κομματικά χειροκροτήματα
Μέσα σε αυτό το όργιο αποπροσανατολισμού, επιστρατεύτηκε ξανά η γνωστή, φθαρμένη συνταγή των βαρύγδουπων υποσχέσεων.
Ακούσαμε τον κ. Πλακιωτάκη να δηλώνει με περίσσιο θράσος ότι η ΑΣΤΕΚ “θα εξελιχθεί σε διεθνές κέντρο τουριστικής εκπαίδευσης”.
Για ποιο “διεθνές κέντρο” μιλάμε, όταν η σχολή στερείται ακόμη και τη βασική πανεπιστημιοποίηση εντός των συνόρων; Πώς θα προσελκύσει η σχολή διεθνές ενδιαφέρον, όταν το πτυχίο της παραμένει ακαδημαϊκά μετέωρο και υποβαθμισμένο; Είναι προφανές ότι οι λέξεις έχουν χάσει κάθε νόημα και χρησιμοποιούνται απλώς για να γεμίζουν τηλεοπτικά πλάνα και δελτία τύπου.
Την ίδια ώρα, η ΔΕΕΠ της Νέας Δημοκρατίας έσπευσε αμέσως να εκδώσει ανακοίνωση για να χαιρετίσει με ενθουσιασμό την υπογραφή του μνημονίου. Ενα κλασικό κομματικό λιβανιστήρι, με ανύπαρκτη παρέμβαση, που προσπαθεί να βαφτίσει το ψάρι κρέας και να πείσει την κοινωνία του Λασιθίου ότι ένα ανυπόγραφο από πλευράς χρηματοδότησης χαρτί αποτελεί “ισχυρή πολιτική βούληση”. Αντί οι τοπικοί κομματικοί παράγοντες να πιέσουν την κυβέρνηση για την άμεση επίλυση του ακαδημαϊκού καθεστώτος της σχολής, επιλέγουν τον ρόλο χειροκροτητή σε μια επικοινωνιακή παράσταση.
Από την άλλη πλευρά, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Σπυριδάκη, αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. Αντί να αναλάβει έναν ουσιαστικό αντιπολιτευτικό ρόλο, να βγει μπροστά, με καθαρό λόγο, να ξεσκεπάσει τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να αναδείξει με ένταση την αναγκαιότητα για ακαδημαϊκή αναβάθμιση της σχολής, αποδείχθηκε άτολμη, και περιορίστηκε σε μια χλιαρή και επιφανειακή διαχείριση, αφήνοντας τα πραγματικά καυτά ζητήματα στο απυρόβλητο.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Υπήρξε ένας Κοκκίνης στον οποίο χρωστά ο Αγιος Νικόλαος την ίδρυση της τουριστικής σχολής, και ένας Μπαλτάς στον οποίον χρωστά τις εγκαταστάσεις του ΕΛΜΕΠΑ.
Και μην ξεχνάμε τον μακαριστό Νεκτάριο, που παραχώρησε το τεράστιο οικόπεδο της εκκλησίας στον Δήμο, για να φτιαχτούν οι σχολές. Και προφανώς, όχι για να απεμπολούνται σήμερα δικαιώματα ή να γίνονται πολιτικές και οικονομικές μπίζνες στην πλάτη του δημόσιου συμφέροντος.
Ολοι οι υπόλοιποι (πολιτικοί) που παρελαύνουν σήμερα, αποδεικνύονται απλώς παρατρίμματα, ανίκανοι να διεκδικήσουν την ουσία, πρόθυμοι να συμβιβαστούν με το θεαθήναι, αδιαφορώντας για το ποια παρακαταθήκη θα αφήσουν πίσω τους.
Απαξίωση στην πράξη
Ποια είναι, λοιπόν, η πραγματική αναβάθμιση για την οποία πανηγυρίζει με βαρύγδουπες δηλώσεις ο κ. Μενεγάκης; Αν αναβάθμιση για τη δημοτική αρχή σημαίνει να βαφτίζουμε το real estate ως “ανώτατη παιδεία” και να χειροκροτούμε τις αερολογίες για “διεθνή κέντρα”, τότε βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.
Η ιστορία της ΑΣΤΕΚ δεν γράφεται με μπετά και κομματικά χειροκροτήματα, αλλά με ακαδημαϊκούς τίτλους, αναγνωρισμένα πτυχία και ισχυρή επιστημονική ταυτότητα.
Οταν πανηγυρίζεις για τους τέσσερις τοίχους ενός κτιρίου που δεν ξέρεις καν πως θα χρηματοδοτηθεί, ενώ την ίδια ώρα κλείνεις τα μάτια στο γεγονός ότι οι φοιτητές σου κρατούν στα χέρια τους πτυχία υποβαθμισμένα, αντιμετωπίζοντας παράλληλα αρκετά άλλα προβλήματα, τότε δεν αναβαθμίζεις τη σχολή. Την εμπαίζεις.
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να στηρίζεται σε αυταπάτες, επικοινωνιακές φούσκες και ανεύθυνες παραχωρήσεις της δημοτικής μας περιουσίας. Οσο το ζήτημα της ακαδημαϊκής αναβάθμισης παραμένει στο σκοτάδι, κάθε υπογραφή μνημονίου θα αποτελεί απλώς μια ακόμα πράξη στο θέατρο του παραλόγου.
Η ΑΣΤΕΚ χρειάζεται πραγματική στήριξη, θεσμική θωράκιση, εξασφαλισμένους πόρους και ξεκάθαρο ακαδημαϊκό ορίζοντα, όχι άλλες φιέστες για το τίποτα.
