Η πρόσφατη εικόνα του κυκλοφοριακού εμφράγματος στον ΒΟΑΚ1, με τις ατελείωτες ουρές στο ύψος των Γουβών, δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά την επιβεβαίωση των ανησυχιών που είχαν διατυπωθεί με σαφήνεια το προηγούμενο διάστημα.2 3
Η ανισότητα ανάμεσα στην αυστηρότητα προς τον πολίτη και την ασυλία του εργολάβου, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά. Οι “συμπληγάδες” των έργων και των πλαστικών κώνων, παγίδευσαν τελικά εκατοντάδες οδηγούς σε μια ατέρμονη ταλαιπωρία, αποδεικνύοντας ότι ο σχεδιασμός στερείται κάθε πρόνοιας για την καθημερινότητα του χρήστη του δρόμου.
Σε αυτό το χάος, ο ρόλος της Τροχαίας ΒΟΑΚ προκαλεί έντονα ερωτηματικά. Ενώ η παρουσία της είναι εξαντλητική όταν πρόκειται για τον έλεγχο και τη βεβαίωση προστίμων στον απλό πολίτη, φαίνεται να επιδεικνύει μια προκλητική αδράνεια όσον αφορά τη λειτουργία των ίδιων των εργοταξίων. Η αυστηρότητα εξαντλείται στον οδηγό που θα κάνει το παραμικρό λάθος υπό συνθήκες πίεσης, αλλά την ίδια στιγμή, τα μέτρα για την ομαλή ροή της κυκλοφορίας εντός των ζωνών εκτέλεσης έργων είναι πρακτικά ανύπαρκτα. Η Τροχαία εστιάζει στη μονομερή επιβολή του νόμου, την ώρα που θα όφειλε να παρεμβαίνει δυναμικά για την ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της οδού, ελέγχοντας αν οι εργολάβοι τηρούν τις υποχρεώσεις τους.
Για πολλά χιλιόμετρα είναι αδύνατη η προσπέραση. Είτε γιατί υπάρχουν κώνοι, είτε γιατί το οδόστρωμα είναι στενό και έχει διπλή διαγράμμιση, είτε γιατί λόγω ορατότητας δεν είναι ασφαλής, είτε γιατί απαγορεύεται η προσπέραση. Κανείς δεν φρόντισε να αλλάξει η διαγράμμιση, η οποία αποτελεί παγίδα για τους οδηγούς που χάνουν διπλώματα και πληρώνουνε εξοντωτικά πρόστιμα.
Αν πραγματικά ο Διοικητής θέλει να επιδείξει έργο, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, βάζοντας τάξη στο χάος, όπως θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα, και όχι το “κυνήγι κεφαλών”, τα εξοντωτικά πρόστιμα και η απώλεια κάθε αίσθησης μέτρου και επιείκειας.
Στην περιοχή των Λιμνών, στην πράξη, το οδικό δίκτυο της περιοχής, έχει μετατραπεί σε δίκτυο εξυπηρέτησης του έργου, με το οδόστρωμα να υπερβολική φόρτιση από τη συνεχή διέλευση βαρέων οχημάτων, χωρίς επαρκή μέτρα προστασίας για τους υπόλοιπους μετακινούμενους. Η φθορά αφορά το οδικό δίκτυο και πέρα και πέρα από τις κατοικημένες περιοχές. Οι επισκέπτες βέβαια, βιώνουν το πλήρες βραχυκύκλωμα, αφού δεν γνωρίζουν πως να κινηθούν ώστε να ξεμπλέξουν από τον λαβύρινθο του εργοταξίου.
Η σήμανση παραμένει ελλιπής και πρόχειρη, καθιστώντας τη οδήγηση μια επικίνδυνη δοκιμασία, χωρίς οι αρμόδιες αρχές να παρέμβουν για άμεση αποκατάσταση των συνθηκών ασφαλείας, σε συνεργασία με τους εργολάβους.
Το γεγονός ότι αυτή η παράλυση συμβαίνει τώρα, πριν καν μπούμε ουσιαστικά στην τουριστική σεζόν, ηχεί ως συναγερμός, που κανείς αρμόδιος δεν δείχνει να ακούει. Αν αυτή είναι η εικόνα στα τέλη Απριλίου, η προοπτική του καλοκαιριού με την προσθήκη των χιλιάδων ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων φαντάζει εφιαλτική.
Οι επισημάνσεις για την ανισότητα στη διαχείριση δεν είναι υπερβολή, αλλά μια έγκαιρη διάγνωση. Απαιτείται άμεση αλλαγή στάσης από την Τροχαία και τις αρχές,
