Η στήριξη του πολιτισμού από την τοπική αυτοδιοίκηση είναι αυτονόητη υποχρέωση και, όταν γίνεται, οφείλουμε να την αναγνωρίζουμε. Ο Δήμος Αγίου Νικολάου ενίσχυσε οικονομικά το τριήμερο λόγου και τέχνης, και πολύ καλά έπραξαν, έστω κι αν το ύψος του ποσού προκαλεί εύλογες συζητήσεις ως κάπως υπερβολικό. Εστω και αν πίσω από αυτή την δράση κρύβονται και πολιτικές σκοπιμότητες.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται μια κραυγαλέα αντίφαση που γεννά ερωτήματα για το πως αντιλαμβάνεται η δημοτική αρχή την ισονομία και τον σεβασμό στους ανθρώπους που υπηρετούν τον τόπο.
Την ώρα που εγκρίνονται γενναία κονδύλια, η Δημοτική Χορωδία Αγίου Νικολάου επιχορηγείται με τα ελάχιστα.
Ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Καρδίτσα για να εκπροσωπήσει τον δήμο εκτός Κρήτης, χωρίς απολύτως καμία οικονομική στήριξη από τον δήμο. Μηδέν ευρώ. Εστω ένα τμήμα των εξόδων, ώστε τα μέλη της χορωδίας να μην νιώθουν απογοήτευση για την απαξίωση της προσπάθειας τους.
Αναγκάζονται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, πληρώνοντας από το υστέρημα τους τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής, προκειμένου να ταξιδέψει το όνομα του Αγίου Νικολάου σε μια σημαντική πολιτιστική συνάντηση. Το 44ο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Καρδίτσας, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, πρότυπο επαρχιακού Διεθνούς Φεστιβάλ. Εναν κορυφαίο ιστορικό χορωδιακό θεσμό της Ελλάδος και διεθνώς.
Πίσω από κάθε εμφάνιση της Δημοτικής Χορωδίας δεν κρύβεται απλώς ένα ευχάριστο χόμπι, αλλά μια διαρκής, κοπιαστική προσπάθεια. Απαιτούνται ατελείωτες ώρες από πρόβες, συνεχής προετοιμασία, προσωπικός χρόνος που θυσιάζεται συστηματικά, πειθαρχία και αφοσίωση. Ολος αυτός ο μόχθος καταβάλλεται με μοναδικό στόχο να μπορεί το σύνολο να στέκεται με αξιοπρέπεια, συνέπεια και υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο σε κάθε του παρουσία, τιμώντας την πόλη και τους δημότες της.
Η επιχορήγηση δεν επαρκεί. Λίγο παραπάνω από όσα δίνονται για το τριήμερο λόγου και τέχνης είναι τα χρήματα για τις πολύ μεγαλύτερες ανάγκες της χορωδίας όλου του χρόνου. Ο δήμαρχος δεν ήταν διατεθειμένος να στηρίξει τις αποδεδειγμένες δύσκολες και απαιτητικές εμφανίσεις της χορωδίας, εμμένοντας στο ποσό που είχε ορίσει στον προϋπολογισμό1.
Αντί λοιπόν για την αυτονόητη ηθική και υλική αναγνώριση της προσφοράς, τα μέλη της εισπράττουν απαξίωση. Ο πολιτισμός δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ούτε να αντιμετωπίζονται οι ζωντανοί οργανισμοί της πόλης ως φτωχοί συγγενείς, την ώρα που για άλλες εκδηλώσεις ανοίγουν διάπλατα τα ταμεία.
Το ερώτημα προς τους αρμοδίους του Δήμου Αγίου Νικολάου είναι σαφές και αυτονόητο. Με ποια κριτήρια αποφασίζεται ποιος αξίζει στήριξη και ποιος αφήνεται στην τύχη του; Γιατί αυτή η απαξίωση απέναντι στη Δημοτική Χορωδία και την προσπάθεια που κάνουν;
